Happy birthday 2U

1 – Ο άλλος θέλει να μιλήσουμε σοβαρά και η αγαπημένη του μπάντα είναι οι Rolling Stones

2 – Κρίμα που το τέλειο lead θέμα του Late November γαμιέται από την εκνευριστική φωνή του David Surkamp

3 – Δεν υπάρχουν Amorphis με νέο λογότυπο. Δεν υπάρχουν νέα λογότυπα βασικά

4 – “Κατάθλα…”, λέει, “…ο Nick Cave” και ότι δεν αντέχει τη μιζέρια. Ρε μαν, μεγάλωσες στη χώρα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Δεν μας γαμάς ξερωγώ;

5 – “Ο Μπάουι πλάκα έχει”. Πλάκα έχεις εσύ βλαμμένε. Ο ΜπΌουι ποτέ δεν άξιζε τα αυτιά σου

6 – Έχω την εντύπωση ότι παρεξηγούμαι σαν παρελθοντολάγνος όταν λέω ότι προτιμώ την old school-ιά στα είδη

7 – Ο άλλος ακόμα να μου επιστρέψει τα 16 CDs που του δάνεισα. Δεν είναι ότι δεν θα ξαναβρώ Stevie Ray Vaughan και Firebird ρε μεγάλε αλλά ο SRV ήταν ο πρώτος Τεξανός που αγόρασα

8 – Μισεί τη reggae και κόβει τη συζήτηση. Αλλά μπαίνει σε κουβέντα για τα νταλκοτράγουδα που μπορείς να ακούσεις “υπό περιπτώσεις”

9 – Από τη στιγμή που πεθαίνει ο Cohen είμαστε όλοι βέβαιοι για την ανυπαρξία οποιασδήποτε θεϊκής οντότητας

10 – “Βάλε το Such a Lonely Day…”, λέει η άλλη, “..είναι το κομμάτι εμένα και του Τάκη”. Όταν το βάζω ο Τάκης μου ζητάει το λόγο γιατί έβαλα metal. Του εξηγώ. “Πες της να πάει να γαμηθεί”, μου λέει. Από πότε είναι metal οι SOAD ρε σεις;

11 – “Εγώ ακούω τα ΠΑΝΤΑ”, μου λένε. Εγώ πάλι δεν φιλοξενώ κανένα από αυτά τα υπέροχα ζωάκια

12 – “Ωραίο το Smoke on the Water ρε”, μου λέει. “Δεν σ’ αρέσει το ροκ;” Και το ποδόσφαιρο μ’ αρέσει μεγάλε, αλλά οι οι κατάρες που έχω ρίξει στον Ολυμπιακό, από ντροπή και μόνο, θα σ’ έκαναν να πηγαίνεις ένα χρόνο σερί στην εκκλησία για εξιλέωση

13 – Μπαίνει το Don’t Believe a Word των Thin Lizzy. “Τι κομματάρα είναι αυτή!”, αναφωνώ. “Τι είναι αυτό;”, με ρωτάει η άλλη. Κάποια μπάντα ξερωγώ…

14 – Μπαίνει το Don’t Believe a Word των Thin Lizzy. “Πόσο ήρθε ο Ολυμπιακός σήμερα;”, ρωτάει ο διπλανός μου. Όσο το μουνί της μάνας σου, βλάκα.

15 – Στο αμάξι ακούω για πρώτη φορά όλο το άλμπουμ “Ανεμοδείκτης” του Αλκίνοου Ιωαννίδη. Η κοπέλα μου με κοιτάει σαν εξωγήινο. Μετά από λίγο μου λέει ότι τελικά δεν είναι τόσο κακός

16 – Ωραίοι οι Faith No More με τον Chuck Moseley στα φωνητικά. Αλλά με τον Patton στο μικρόφωνο είναι λες και παρτουζώνεις τη Nicole Aniston, την Brandi Love, τη Sasha Grey και την Eva Lovia μαζί

17 – Τα μπλουζάκια Guns N’ Roses που φοράει ο κάθε ανίδεος με θίγουν τόσο όσο η δισκογραφία της Έφης Θώδη που έχω σπίτι μου. Και δεν έχω τίποτα δικό της

18 – Το πιο δύσκολο πράγμα, σαν οπαδός του, είναι να ΜΗΝ μπερδέψεις το punk attitude του Lemmy με redneck-ικό, φασιστικό lifestyle, πέτσινα και Harleys στο προσκήνιο

19 – Το ακόμα πιο δύσκολο με το από πάνω είναι, αν σου έχει όντως συμβεί, να μην καμαρώνεις κιόλας

20 – Ακούγονται H.I.M. στα ηχεία του μπαρ. Ακαριαία νιώθεις την ψυχή σου να λιγοστεύει

21 – “Καλοί οι Placebo ε;”, μου λέει. Τι να σου πω τώρα; Ότι το Meds είναι από τους πιο σκατόψυχους δίσκους που έχω ακούσει ποτέ μου; “Δεν ξέρω για τι μιλάς”, μου απαντάει. Ήμουν βέβαιος

22- Ακούω U2 και αυτομάτως σκέφτομαι ότι είμαι trve μισάνθρωπος

23 – “Ωραία μουσική παίζεις, αλλά πρέπει να βάζεις πιο γνωστά πράγματα..”, μου λέει ο άλλος, “…για να γουστάρει ο κόσμος”. Εγώ είμαι σε φάση “Fuck, level δυσκολίας άπειρο για έναν wannabe DJ”. Εκείνη την ώρα έπαιζα The Beatles

24 – Όσο και να μισείς τους Red Hot Chili Peppers ο Flea και ο Frusciante θα είναι για πάντα καρφωμένοι στο μυαλό σου. Μη ρωτάς γιατί. Απλώς γαμούν μάνες

25 – “Μην λες τέτοιες βρισιές…”, λέει ο πουριτανός άλλος, “…για τις μάνες”. Σου αξίζουν χρόνια εγκλεισμού και να ακούς μονίμως Last Days of Humanity ρε καργιόλη. Έχω πελεκηθεί και για χειρότερα, όπως με μια “Χριστοπαναγία” που έθιξε έναν αριστερό. Τι σου λέω τώρα ε;

26 – Καμιά μουσική δεν οφείλει να χρησιμοποιείται σαν μέσο βασανιστηρίου. Αν είναι να συμβεί κάτι τέτοιο, επιλέξτε τα ηχογραφημένα αίσχη του Νότη, του Νταλάρα, του Μαχαιρίτσα και πόσων άλλον ακόμα. ΚΑΜΙΑ μουσική όμως

27 – Απριλίου σήμερα. Χρόνια μου πολλά. Γαμάτο με βρίσκω ακόμα. Και πολύ πιο δυστυχισμένο από τα 31 προηγούμενα χρόνια ζωής που προηγήθηκαν πάνω μου

28 – Μισώ τους White Stripes. Είμαι όμως υπέρ της δήλωσης του Jack White ότι δεν εμπιστεύεται κανέναν που δεν του αρέσουν οι Led Zeppelin

29 – Πίνω ακόμα μιά σφήνα whiskey κι ο άλλος εύχεται “Καλό καλοκαίρι να ‘χουμε”. Ρε μάστορα, δε μου φτάνει το Back in Black στα ηχεία, πρέπει να ακούω και τις δικές σου μαλακίες;

30 – Ατσούμπαλο; Εφηβικό; Αστείο; Το black metal όλα αυτά; Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα….

Posted in Piteous | Leave a comment

Γενιά του Χάους

Πλαστικά λουλούδια πίσω απο γυαλισμένες βιτρίνες.
Βαμμένα πρόσωπα για να δείχνουν όμορφα.
Αίμα απο χαμόγελα καθημερινής υποκρισίας.
Σκιές στο μυαλό σου τα αναπάντητα ερωτηματικά.
Τρέξιμο και βιασύνη που δεν μπορείς να καταλάβεις.
Μια κούρσα ενάντια στον χρόνο χωρίς κανένα νικητή.

Δε θα μεγαλώσει το λουλούδι
αν με αίμα το ποτίσεις.
Δε θα διακρίνεις καθαρά το πρόσωπό σου
μέσα από θρυμματισμένο καθρέφτη.

Όταν το μικρό παιδί ζητήσει αγάπη
άσ’ το να πνιγεί στα ικετευτικά του δάκρυα.
Όταν ο ετοιμοθάνατος ζητήσει ελπίδα
χάρισέ του ένα περίστροφο.

Ίσως να μην είναι μόνο ο μπάτσος ο εχθρός
ίσως όχι η εξουσία, η ανεργία, τα σχολεία
ίσως όχι ο στρατός.
Ίσως ο μεγαλύτερος εχθρός
να `ναι η φρικτή ασημαντότητα
στην αποξένωση της μεγαλούπολης.

Έτσι κι αλλιώς, όσο και να προσπαθήσεις
ένας νεκρός δε θα μπορέσει ποτέ
να δείξει χαρούμενος.
Θα πονέσεις μα θα το δεχτείς
λόγω υγιεινής επιβίωσης.

maxresdefault
κουράστηκα, βαρέθηκα, αηδίασα

Posted in Agnostic | Tagged , , | Leave a comment

Jaume Plensa

Jaume-Plensa-Awilda-and-Irma-2014-Stainless-steel-400-x-400-x-300-cm-each-Around-600-Kg-each-Cheekwood-Botanical-Garden-Museum-of-Art-Nashville-Tennessee.-2015-Photo-Dean-Dixon
O Jaume Plensa είναι ένας Ισπανός καλλιτέχνης και γλύπτης, γεννημένος στην Βαρκελώνη στην οποία και σπούδασε Τέχνες. Έργα του φιλοξενούνται σε διάφορους δημόσιους χώρους, σε χώρες όπως η Γαλλία, η Σιγκαπούρη και η Σουηδία. Οι γιγαντιαίες κατασκευές του είναι άξιες αναφοράς, ειδικά οι Lou και Laura κατασκευές όπου διακρίνονται δύο προσωπογραφίες σαν ολογράμματα, λες και ξεπήδησαν μέσα από κάποιο κείμενο του Isaac Asimov.

Τσεκάρετε το official site του καλλιτέχνη.

Posted in Respite | Leave a comment

Συγχαρητήρια εαυτέ

Είμαι σε ένα μπαρ με 13 γνωστούς θαμώνες και δεν μου μιλάει κανένας (ξενοφοβικός, κρυφοφασίστας, ρατσιστής και ομοφοβικός) απ’ αυτούς. Αισθάνομαι λίγο πιο σπουδαίος απόψε.

Posted in Fucked F, Piteous | Leave a comment

Vegetarian my ass

Έλα, ας τελειώσει το αστείο αυτό. Αν είναι να θίγεσαι με την κακοποίηση, μη δηλώνεις vegeterian, και μην προσπαθείς να δικαιολογήσεις το καλό που κάνεις στο σώμα σου μην τρώγοντας κρέας. Αλλά τυριά, γάλατα, γλυκά πάσης φύσεως κι άλλες τέτοιες μαλακίες τις καταβροχθίζεις δίχως τύψεις. Έγινες green τυπάκι στα είκοσι-κάτι σου λόγω ημιμαθειακής προσβολής και δήθεν ιδεολογίας.

Ή go straight edge ή βούλωνε.

Posted in Agnostic, Piteous | Leave a comment

Σαν σήμερα πεθάινει ο Vittorio Arrigoni

2e1ax_omniatv_entry_36704_1468631923035_1450700398_1178604_7341643_n
Η 15η Απριλίου του 2017, σηματοδοτει την 6η επέτειο από τη δολοφονία του ακτιβιστή του ISM, Vittorio «Vik» Arrigoni στη Λωρίδα της Γάζας.

Διαβάστε πλήρες άρθρο για τον Arrigoni στην Lefteria
Posted in Fucked F | Tagged , , | Leave a comment

Π-“άγιο Φως”

Αν είναι δυνατόν! Σε λίγο θα μας πουν ότι δεν υπάρχει ούτε ο Άγιος Βασίλης.

Posted in Respite | Leave a comment