Happy birthday 2U

1 – Ο άλλος θέλει να μιλήσουμε σοβαρά και η αγαπημένη του μπάντα είναι οι Rolling Stones

2 – Κρίμα που το τέλειο lead θέμα του Late November γαμιέται από την εκνευριστική φωνή του David Surkamp

3 – Δεν υπάρχουν Amorphis με νέο λογότυπο. Δεν υπάρχουν νέα λογότυπα βασικά

4 – “Κατάθλα…”, λέει, “…ο Nick Cave” και ότι δεν αντέχει τη μιζέρια. Ρε μαν, μεγάλωσες στη χώρα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Δεν μας γαμάς ξερωγώ;

5 – “Ο Μπάουι πλάκα έχει”. Πλάκα έχεις εσύ βλαμμένε. Ο ΜπΌουι ποτέ δεν άξιζε τα αυτιά σου

6 – Έχω την εντύπωση ότι παρεξηγούμαι σαν παρελθοντολάγνος όταν λέω ότι προτιμώ την old school-ιά στα είδη

7 – Ο άλλος ακόμα να μου επιστρέψει τα 16 CDs που του δάνεισα. Δεν είναι ότι δεν θα ξαναβρώ Stevie Ray Vaughan και Firebird ρε μεγάλε αλλά ο SRV ήταν ο πρώτος Τεξανός που αγόρασα

8 – Μισεί τη reggae και κόβει τη συζήτηση. Αλλά μπαίνει σε κουβέντα για τα νταλκοτράγουδα που μπορείς να ακούσεις “υπό περιπτώσεις”

9 – Από τη στιγμή που πεθαίνει ο Cohen είμαστε όλοι βέβαιοι για την ανυπαρξία οποιασδήποτε θεϊκής οντότητας

10 – “Βάλε το Such a Lonely Day…”, λέει η άλλη, “..είναι το κομμάτι εμένα και του Τάκη”. Όταν το βάζω ο Τάκης μου ζητάει το λόγο γιατί έβαλα metal. Του εξηγώ. “Πες της να πάει να γαμηθεί”, μου λέει. Από πότε είναι metal οι SOAD ρε σεις;

11 – “Εγώ ακούω τα ΠΑΝΤΑ”, μου λένε. Εγώ πάλι δεν φιλοξενώ κανένα από αυτά τα υπέροχα ζωάκια

12 – “Ωραίο το Smoke on the Water ρε”, μου λέει. “Δεν σ’ αρέσει το ροκ;” Και το ποδόσφαιρο μ’ αρέσει μεγάλε, αλλά οι οι κατάρες που έχω ρίξει στον Ολυμπιακό, από ντροπή και μόνο, θα σ’ έκαναν να πηγαίνεις ένα χρόνο σερί στην εκκλησία για εξιλέωση

13 – Μπαίνει το Don’t Believe a Word των Thin Lizzy. “Τι κομματάρα είναι αυτή!”, αναφωνώ. “Τι είναι αυτό;”, με ρωτάει η άλλη. Κάποια μπάντα ξερωγώ…

14 – Μπαίνει το Don’t Believe a Word των Thin Lizzy. “Πόσο ήρθε ο Ολυμπιακός σήμερα;”, ρωτάει ο διπλανός μου. Όσο το μουνί της μάνας σου, βλάκα.

15 – Στο αμάξι ακούω για πρώτη φορά όλο το άλμπουμ “Ανεμοδείκτης” του Αλκίνοου Ιωαννίδη. Η κοπέλα μου με κοιτάει σαν εξωγήινο. Μετά από λίγο μου λέει ότι τελικά δεν είναι τόσο κακός

16 – Ωραίοι οι Faith No More με τον Chuck Moseley στα φωνητικά. Αλλά με τον Patton στο μικρόφωνο είναι λες και παρτουζώνεις τη Nicole Aniston, την Brandi Love, τη Sasha Grey και την Eva Lovia μαζί

17 – Τα μπλουζάκια Guns N’ Roses που φοράει ο κάθε ανίδεος με θίγουν τόσο όσο η δισκογραφία της Έφης Θώδη που έχω σπίτι μου. Και δεν έχω τίποτα δικό της

18 – Το πιο δύσκολο πράγμα, σαν οπαδός του, είναι να ΜΗΝ μπερδέψεις το punk attitude του Lemmy με redneck-ικό, φασιστικό lifestyle, πέτσινα και Harleys στο προσκήνιο

19 – Το ακόμα πιο δύσκολο με το από πάνω είναι, αν σου έχει όντως συμβεί, να μην καμαρώνεις κιόλας

20 – Ακούγονται H.I.M. στα ηχεία του μπαρ. Ακαριαία νιώθεις την ψυχή σου να λιγοστεύει

21 – “Καλοί οι Placebo ε;”, μου λέει. Τι να σου πω τώρα; Ότι το Meds είναι από τους πιο σκατόψυχους δίσκους που έχω ακούσει ποτέ μου; “Δεν ξέρω για τι μιλάς”, μου απαντάει. Ήμουν βέβαιος

22- Ακούω U2 και αυτομάτως σκέφτομαι ότι είμαι trve μισάνθρωπος

23 – “Ωραία μουσική παίζεις, αλλά πρέπει να βάζεις πιο γνωστά πράγματα..”, μου λέει ο άλλος, “…για να γουστάρει ο κόσμος”. Εγώ είμαι σε φάση “Fuck, level δυσκολίας άπειρο για έναν wannabe DJ”. Εκείνη την ώρα έπαιζα The Beatles

24 – Όσο και να μισείς τους Red Hot Chili Peppers ο Flea και ο Frusciante θα είναι για πάντα καρφωμένοι στο μυαλό σου. Μη ρωτάς γιατί. Απλώς γαμούν μάνες

25 – “Μην λες τέτοιες βρισιές…”, λέει ο πουριτανός άλλος, “…για τις μάνες”. Σου αξίζουν χρόνια εγκλεισμού και να ακούς μονίμως Last Days of Humanity ρε καργιόλη. Έχω πελεκηθεί και για χειρότερα, όπως με μια “Χριστοπαναγία” που έθιξε έναν αριστερό. Τι σου λέω τώρα ε;

26 – Καμιά μουσική δεν οφείλει να χρησιμοποιείται σαν μέσο βασανιστηρίου. Αν είναι να συμβεί κάτι τέτοιο, επιλέξτε τα ηχογραφημένα αίσχη του Νότη, του Νταλάρα, του Μαχαιρίτσα και πόσων άλλον ακόμα. ΚΑΜΙΑ μουσική όμως

27 – Απριλίου σήμερα. Χρόνια μου πολλά. Γαμάτο με βρίσκω ακόμα. Και πολύ πιο δυστυχισμένο από τα 31 προηγούμενα χρόνια ζωής που προηγήθηκαν πάνω μου

28 – Μισώ τους White Stripes. Είμαι όμως υπέρ της δήλωσης του Jack White ότι δεν εμπιστεύεται κανέναν που δεν του αρέσουν οι Led Zeppelin

29 – Πίνω ακόμα μιά σφήνα whiskey κι ο άλλος εύχεται “Καλό καλοκαίρι να ‘χουμε”. Ρε μάστορα, δε μου φτάνει το Back in Black στα ηχεία, πρέπει να ακούω και τις δικές σου μαλακίες;

30 – Ατσούμπαλο; Εφηβικό; Αστείο; Το black metal όλα αυτά; Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα….

Advertisements
This entry was posted in Piteous. Bookmark the permalink.

Stimulus Head

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s