Vibe #17

Μπαμ-μπαμ κουβέντες για μερικά δισκάκια του ’17….

Το Emperor of Sand των Mastodon είναι αισχρό μέχρι θανάτου. Θα έλεγα κάποτε. Όχι όμως αυτή τη φορά. Ο νέος τους δίσκος είναι ένα φοβερό pop metal πράγμα που με ικανοποιήσε περισσότερο από τα δύο τελευταία τους. Οι ένδοξες μέρες τους ανήκουν πλέον στο πολύ μακρινό παρελθόν.

Το ομώνυμο του Ty Segall είναι μια φυσική συνέχεια όλης της εως τώρα μουσικής δράσης τολυ καλλιτέχνη. Παρ’ όλα αυτά είναι λιγάκι πιο βαρετό από προηγούμενα albums του. Μέχρι και πρωτόλειο doom θα γευτείτε πάντως σαν το βασικό riff του The Only One. Δεν έχετε να χάσετε απολύτως τίποτα.

Το Sacred είναι σημαντικό άλμπουμ. Κι αυτό γιατί είναι το πρώτο μετά από 23 χρόνια απουσίας για αυτούς τους Sabbath-οτραφείς Αμερικάνους. Δεν ανακαλύπτουν τον τροχό αλλά ποτέ δεν ήταν αυτές οι προσδοκίες αυτές, ούτως ή άλλως, για τους The Obsessed του 2017. Χαιρόμαστε να ακούμε τον θείο Wino με κάθε ευκαρία και δεν το κρύβουμε.

Το Nothing Feels Natural των Priests είναι ροζ. Και δεν εννοώ την απόχρωση στο εξώφυλλο. Πρόκειται για έναν α-boost-άριστο post punk δίσκο με ωραίες συνθέσεις και ερμηνείες που αν είχαν λίγο περισσότερο νεύρο θα σκότωναν τα πάντα. Αλλα είπαμε, αυτό ήταν και παραμένει πάνω απ’ όλα ροζ.

Οι Laster φέτος έγαλαν ένα όμορφο, μουσικά, άλμπουμ το οποίο ονομάζεται Ons Vrije Fatum. Κυρίως black metal που κρύβει μέχρι και IDM διαθέσεις (τέλος του De Tijd Vóór). Οι γκομενίστικες σπόντες εδώ και εκεί σαν αφηγήσεις με ξενερώνουν λίγο αλλά ξεχνιούνται πολύ εύκολα γενικά μες στο όλο σύνολο.

Πριν κανά δίμηνο άκουσα μια διασκευή στο Looking for You του Nino Ferrer η οποία μου άρεσε και μάλιστα αρκετά. Η Flo Morrissey λοιπόν συνεργάστηκε με τον Matthew E. White και κυκλοφορήσαν ένα ψυχεδελικό pop/indie άλμπουμ διασκευών υπό το όνομα Gentlewoman, Ruby Man. Μέτριο με κάποιες καλές στιγμές (Govindam).

Διαβάζοντας μια τεράστια συνέντευξη του Tillman online πληροφορήθηκα ότι το Pure Comedy ήταν το πρώτο άλμπουμ που είχε σκοπό να κυκλοφορήσει ως FJM. Καλύτερα που δεν το έκανε ποτέ αυτό, θα συμπλήρωνα εγώ. Στιχουργικά ο hipster Josh ωριμάζει και γράφει ωραίες ιστορίες. Μουσικά όμως το νέο του άλμπουμ είναι πιο βαρετό από έναν αγώνα τρεξίματος ανάμεσα σε βραδύποδες.

Το Through the Mirror των Γιαπωνέζων Endon είναι ένα άλμπουμ που αρχικά με έψησε άσχημα κάνοντας με να το ακούω και να το ξανακούω συνεχόμενα. Κάπου στην πορεία όμως βαρέθηκα όλο αυτό το επιτηδευμένο συνονθύλευμα black metal/grindcore/noise κράμα που δεν έχει καμία ισχυρή ταυτότητα. Καλή προσπάθεια όμως.

Το Culte Funèbre είναι το ντεμπούτο άλμπουμ των Καναδών Agonie οι οποίοι είναι μια διμελής μπάντα από το Κεμπέκ που μας προσφέρει περίσσια τις πικρόχολες/θλιμμένες μελωδίες της. Δεν είναι καθόλου συγκλονιστικό, ούτε όμως άξιο περιφρόνησης γι’ αυτό και αξίζει τουλάχιστον μία ακρόαση.

Advertisements
This entry was posted in Agnostic. Bookmark the permalink.

Stimulus Head

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s