Vibe #13

• Ασφυκτικό black metal λένε τα tags στο bandcamp των Skáphe. Πιο ευδόκιμη ταμπέλα δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Και τίποτα άλλο, πλην της ασφυξίας, δε θα μπορούσε να χαρακτηρίσει καλύτερα την αποτρόπαια ατμόσφαιρα που δημιουργεί το γκρουπ. Έξι συνθέσεις ακατάβλητου μαύρου, σιφουνιασμένα ρυθμικά του Άδη και απροσδόκητα, κακοήθη leads είναι τα σήματα κατατεθέντα του πιθανότατα καλύτερου άλμπουμ του τρέχοντος έτους. Έτσι απλά.

• Αξιόλογη είναι η καινούργια κυκλοφορία των Church of Misery όπου οι συνθέσεις είναι πραγματικά καλές στιγμές του doom/heavy είδους. Στα συν το guest appearance σπουδαίων μουσικών με τον Scott Carlson να ξεχωρίζει στον ρόλο τραγουδιστή/στιχουργού. Λίγο όμως το ότι δεν ψήνομαι και πολύ για τέτοια μουσική πλέον, λίγο το ότι το cvlt φαίνεσθαι της μπάντας έχει προ πολλού ξεθωριάσει, δε νομίζω ότι θα ακούσω το And Then There Were None… παραπάνω φορές απ’ όσες το έχω ήδη ακούσει.

• Αρκούντως διασκεδαστικό και πιθανών ότι καλύτερο έχω ακούσει μετά το A Dead Poem του 1997 είναι το νέο άλμπουμ των συμπατριωτών μας Rotting Christ. Κλισαδούρες τύπου “δεήσεις μαυροσέλιδων γριμορίων” σαφώς και δεν θα μπορούσαν να λείπουν αλλά όταν μπλέκουν με την ποίηση του Μπωντλαίρ, κάτι που μέχρι και η θεότητα που ακούει στο όνομα Diamanda Galas έχει προλάβει να εκμεταλλευτεί, ένα Πάτερ ἡμῶν για το έτσι της φάσης, σανσκριτικά, Αιγυπτιακά, και ω!, μια διασκευή στους αείμνηστους Aphrodite’s Child, τότε κάτι μου λέει ότι τέτοιοι δίσκοι κατ’ ανάγκη βγαίνουν. Φανταστείτε πόσο απάλευτη θεωρώ την 1999-2013 περίοδό τους. Ο ορισμός του βαρετού power chord.

• Το speed/heavy/tech thrash/progressive metal των εγχώριων παιχταράδων Sacral Rage απλώς βγάζει μάτια. Αν και υπάρχουν από το 2011 ντεμπούταραν μόλις πέρυσι με το Illusions in Infinite Void επιλέγοντας ένα μουσικό λιβάδι που πλέον φαντάζει τόσο ξένο στον κόσμο που ασχολείται με ακραία μουσική. Το ντεμπούτο αυτό άλμπουμ περιέχει εννέα καταπληκτικά τραγούδια που δανείζονται τις καλύτερες στιγμές των Watchtower, Psychotic Waltz, Sanctuary, Queensrÿche, Helstar και πόσων άλλων ηρώων ακόμα. Μην κάνετε το λάθος και το παραλείψετε.

• Θα κλείσω το σημερινό κείμενο κάνοντας ένα σχόλιο στο πολυακουσμένο Litourgiya των Πολωνών Batushka. Αν και διαθέτει εξαιρετική riff-ολογία σε ορισμένα σημεία θεωρώ ότι το άλμπουμ είναι τουλάχιστον υπερεκτιμημένο και σχεδόν βαρετό μέχρι νύστας. Σπάνε ανά φάσεις τον black metal οδυρμό για να ξεράσουν doom τελετουργίες με εκείνα τα υμνικά φωνητικά του Варфоломей να είναι η αστεία εκδοχή του ανατριχιαστικού Masked Ball της Jocelyn Pook. Πολύ χασμουρητό γενικά η φάση τους.

Advertisements
This entry was posted in Agnostic. Bookmark the permalink.

Stimulus Head

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s