Νέδουσα, 14 Μαρτίου 2016

Mόλις πέρυσι έμαθα για το παγανιστικό δρώμενο της Νέδουσας (ένα μικρό χωρίο κοντά στην Αλαγονία και χτισμένο σε μια φανταστική περιοχή του Ταϋγέτου) που λαμβάνει μέρος κάθε Καθαρά Δευτέρα στα μικρά, πετρόχτιστα στενά του.

Φέτος έπαιζε πολύ η πρόταση να πάμε για πρώτη φορά εκεί με σκοπό να ζήσουμε κάτι πέρα του πλαστικού και υποκριτικού καρναβαλιού που συμβαίνει στις περισσότερες περιοχές του κόσμου.

Αν και είχε προηγηθεί ένα δυνατό τριήμερο εργασίας με λιγοστές ώρες ύπνου και ξεκούρασης κατάφερα το πρωινό της Δευτέρας να σηκωθώ για να ταξιδέψω περίπου σαράντα λεπτά απ’ το μέρος όπου κατοικώ μέχρι να φτάσω τελικά στη Νέδουσα κατά τις 10:30 με λιγοστές ελπίδες για το τι προλάβαμε απ’ όσα συμβαίνουν εκεί. Είχαμε πληροφορηθεί ότι το νταραβέρι αρχίζει πολύ νωρίς το πρωί και είχαμε κάποιες αμφιβολίες για το τι ακριβώς θα αντικρύζαμε. Προς έκπληξη μας πληροφορηθήκαμε από τον ηλικιωμένο κύριο που μας φούμαρε στο πρόσωπο ότι δεν είχαμε χάσει τίποτα ακόμα.

Στο συγκεκριμένο δρώμενο δεν επιτρέπεται η πλαστική αμφίεση και οι επισκέπτες (όπως εμείς) βάφονται στο πρόσωπο από κάτοικους του χωριού με σκοπό την έμμεση συμμετοχή τους σε αυτή τη Διονυσιακή γιορτή όπου ο πούτσος και το μουνί υμνούνται δεόντως στα τραγούδια που ξεστομίζουν οι ιθύνοντες νόες του όλου σκηνικού.

Αποφασίσαμε να κάνουμε μια μικρή βόλτα στα στενά του χωριού μέχρι να μας ειδοποιήσει κάποιος για το τι ακολουθεί. Ως δια μαγείας, οδεύαμε στην παρέα των μουσικών που μόλις ξεκινούσε να περνάει από κάθε σπίτι του χωριού. Ο κόσμος ολοένα και πλήθαινε σε αυτή την ανίερη ακολουθία και μέσα σε λίγα μόλις λεπτά δεκάδες άτομα ακολουθούσαμε μια μικρή ομάδα ατόμων που χλεύαζαν, τραγουδούσαν και διασκέδαζαν υπό τους ήχους του πρωτόγονου χτύπου των κρουστών. Ενίοτε συνόδευε ένα μικρό πνευστό αφήνοντας τον tribal ρυθμό διάχυτο στο βουνό.

Τα σπίτια από όπου περνούσαμε είχαν κεράσματα για τον κόσμο – από σπιτικά τσίπουρα και κρασιά εως λαγάνες, χαλβάδες, ταραμάδες, γαρίδες και χταπόδια ψητά. Κάθε σπίτι φίλευε τους περαστικούς με κάποιο έδεσμα αλλά και ποτό. Φυσικά όλα αυτά ήταν δωρεάν, το δρώμενο δεν έχει κερδοσκοπικές προθέσεις. Επωφελούνται ελαφρώς δύο εξωφρενικά μικροί χώροι όπου μπορεί κανείς να πάρει καφέ ή να πιεί αλκοόλ πάντα στις κανονικές τιμές των προϊόντων.

Η κατάληξη του όλου αυτού συφερτού είναι η πλατεία του χωριού όπου ο κόσμος χορεύει αυστηρά υπό τους ήχους των κρουστών μέχρι να αρχίσουν διάφορων ειδών αναπαραστάσεις που εξυμνούν το σατυρικό πνεύμα. Ιδιαίτερα ανατριχιαστική είναι η στιγμή όπου άντρες του χωριού φοράνε δέρματα με αληθινά τραγοκέρατα στα κεφάλια τους και κατεβαίνουν με ορμή από ένα μικρό στενό που οδηγεί στην πλατεία. Είναι ζωσμένοι με κουδούνες που χτυπούν ακανόνικα και δημιουργούν μια εντυπωσιακή ηχώ.

Είμασταν ιδιαίτερα τυχεροί γιατί ζήσαμε κάτι τέτοιο με τη βοήθεια ενός ταιριαστού, γκριζαρισμένου καιρού με συχνό ψιλο-βρόχι και μουσκεμένη ατμόσφαιρα γύρω μας. Προς το τέλος φάγαμε φασολάδα που μαγειρεύεται σε μεγάλα καζάνια από νωρίς το πρωί, χαραγμένες ελιές και λαγάνα. Όλοι λίγο πολύ είχαν το ρόλο τους εκεί. Κάποιος σε προμήθευε με πλαστικά κουτάλια, άλλιως γεμιζε το μπολ με φαΐ κ.ο.κ. Όπως αυτός ο ευγενικός κύριος π.χ.

IMG_4186
Το μόνο που έχω να φροντίσω για την επόμενη φορά που θα στηθεί αυτό το πρωτόγνωρο γλέντι είναι να είμαι ξεκούραστος. Ο πόνος στα πόδια μου με ανάγκασε να χάσω οτιδήποτε έγινε μετά την αναπαράσταση του γάμου. Ελπίζω μόνο ότι έζησα ήδη το μεγαλύτερο μέρος αυτής της γιορτής.

Advertisements
This entry was posted in Respite. Bookmark the permalink.

Stimulus Head

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s