Δεκατέσσερις κορυφαίοι δίσκοι του 2014

As We Draw – Mirages
Σε όλον αυτόν τον άδοξο post συφερτό που μαστίζει στις μέρες μας, οι As We Draw έρχονται με ένα μουσικό μνημείο που ζωγραφίζει υπέροχα με αναπάντεχες μελωδίες τη hardcore βάση των συνθέσεων τους. Τέτοιοι δίσκοι βγαίνουν σπάνια ανά τα χρόνια.

Skáphe – S/t
Έχω πει άπειρες φορές ότι το bm σαν είδος είναι ίσως η πιο περιπετειώδης από όλες τις σκηνές που βρίσκονται εκεί έξω. Οι Skáphe έρχονται να αποδείξουν ότι η απελπισία και το κενό μπορούν να χωρέσουν μέσα σε μόλις τέσσερις συνθέσεις.

Dark Circles – MMXIV
Το καλύτερο μετα- Cursedικό crust έρχεται και αυτή τη φορά από τον Καναδά. Ως προς την αισθητική όμως μόνο. Γιατί αυτοί οι τύποι ούτε ρέπλικες είναι ούτε τους βλέπω να γίνονται. Μάλλον ότι καλύτερο ξέβρασε το ’14. Ή τουλάχιστον ότι πιο εθιστικό.

Morbus Chron – Sweven
Αν το ακούσει κάποιος οπαδός του old school death metal λογικά θα χύσει δάκρυα συγκίνησης με την Death ατμόσφαιρα που αποπνέει. Οι καινούργιοι οπαδοί θα ανακαλύψουν απλά το πόσο όμορφα επικίνδυνο μπορεί να ακουστεί το metal χωρίς να πνίγεται μέσα στα ίδια του τα κλισέ. Από τις μπάντες που δίνουν νόημα στη λέξη προοδευτικότητα.

Plebeian Grandstand – Lowgazers
Αν από τις πρώτες κιόλας νότες του Thrvst δεν ανατριχιάσεις, τότε έχεις χάσει κάθε νόημα της ακραίας μουσικής. Οι ΡΒ κάνουν ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ άλμα και ξερνάνε τις πιο συγκεχυμένες ιδέες των Deathspell Omega σε ένα avant-garde αριστούργημα που όμοιο του δύσκολα θα ξαναέχει.

Nicole Atkins – Slow Phaser
Η αγαπημένη μου Nicole Atkins κυκλοφορεί τον τρίτο και πιο μεστό δίσκο της καριέρας της και παραμένει εκνευριστικά ποιοτική χωρίς να χάνει ίχνος από τον mainstream χαρακτήρα των τραγουδιών της. Μια πλειάδα εμφανών επιρροών κάνει εμφάνιση εδώ μέσα, κι όμως είναι τόσο αυθεντική που σχεδόν τη ζηλεύεις.

Protomartyr – Under Color of Official Right
Το post-punk σε πρώτη μοίρα. Η μπάντα αυτή δημιουργεί έναν ουσιαστικό, μουσικά, δίσκο όπου τίποτα και όλα έχουν πρωτεύοντα ρόλο. Όλα τα τραγούδια είναι μικροί ύμνοι και ιδιαίτερα αυτά τα δίλεπτα έπη μέσα στα οποία μπλέκονται ο νεωτερισμός παρέα με τον Nick Cave.

Minerva Superduty – S/t
Δύσκολα μπορώ να ακούσω ορχηστρική μουσική. Οι Καλαματιανοί αυτοί μουσικοί αγνοούν το ρόλο της φωνής, σε ένα σύντομο full-length, απαξιώνοντας εντελώς τη δύναμή της. Αν αρχίσεις από τους Keelhaul και συνεχίσεις στους βλαμμένους πειραματιστές της Hydrahead της προηγούμενης δεκαετίας, ίσως να πάρεις μια ιδέα από το all-around-genres εγχείρημα. Και φανταστείτε ότι είναι μόνο το ντεμπούτο τους.

Thantifaxath – Sacred White Noise
Ένα από τα πιο αμφισβητίσιμα album που άκουσα φέτος. Όχι γιατί το αποτέλεσμα υστερεί σε δύναμη αλλά γιατί σε φάσεις ακούγεται τόσο επιτηδευμένο που δεν ξέρω αν του αφαιρεί πόντους αξίας. Όπως και να ‘χει το tech-ότι να ‘ναι είδος των Thantifaxath καταλήγει σοβαρά πειστικό αν το εξετάσεις χωρίς καμιά παρωπίδα.

Cowards – World Champions in Male Chastity
Εδώ έχουμε να έρθουμε αντιμέτωποι με μια αναβίωση των The Birthday Party. Ή όχι. Όπως και να ‘χει το punk των Cowards στοχεύει ακριβώς στην ασχήμια ενός είδους που φαίνεται να έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί.

Dephosphorus – Ravenous Solemnity
Οι Dephosphorus είναι περίπτωση μπάντας που έχουν αναθεωρήσει τα standards τόσο του grindcore όσο και του black metal. Ο συγκεκριμένος δίσκος είναι λίγο δύσκολο να πιστέψεις πόσο απίστευτος είναι ιδιαίτερα όταν αναλογιστεί κανείς ότι είναι αποτέλεσμα ενός τρίο. Βέβαια, υπάρχουν καθοριστικές συμβολές τόσο στην κάλυψη του στιχουργικού περιεχομένου και το ξέρασμά τους όσο και σε καίρια leads από τον τεράστιο Ryan Lipynsky.

Lana Del Rey – Ultraviolence
Συνεχίζω να την θεωρώ κενή. Όμως το Ultraviolnce είναι μια ανώτερη προσπάθεια του προκατόχου του. Οι μουσικές ατμόσφαιρες που αποπνέει το άλμπουμ είναι ότι ακριβώς φανταζόμουν γι’ αυτή εξ’ αρχής. Οπότε ελπίζω ότι στη συνέχεια θα βρεθεί η χρυσή τομή για το αριστούργημα που μας χρωστάει μια τέτοια φωνή.

Mac DeMarco – Salad Days
Ο δίσκος αυτός είναι ότι πιο cool έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια με τρομακτική διαφορά. Η παρεά του DeMarco φαίνεται ότι διασκεδάζει ηχογραφώντας ένα άλμπουμ στο οποίο κρύβεται η μεγάλη ικανότητα του star να συνθέτει όμορφη, επιεικά, μουσική.

Naðra – Eitur
Πιθανότα αυτό είναι το καλύτερο demo που άκουσα φέτος. Κι αυτό γιατί χωρίς να πρωτοτυπεί μου δίνει λυσσαλέο και επικό black metal σε ίσες δόσεις. Επίσης η στυγνή του ατμόσφαιρα με κάνει να ξεχνάω τη γυαλισμένη παραγωγή-τσιχλόφουσκα της πλειοψηφίας του σήμερα.

Advertisements
This entry was posted in Agnostic. Bookmark the permalink.

Stimulus Head

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s