Vibe #6

Λίγα λόγια για κάποια δισκάκια που απέκτησαν ένα ανεξήγητο hype κατά την ταπεινότατη αποψάρα μου. Ας ξεκινήσουμε:

Wolves-in-the-Throne-Room-e1310412274176Οι Wolves in the Throne Room είναι μια Αμερικάνικη black metal μπάντα και συγκεκριμένα από την πρωτεύουσα της χώρας των μιασμάτων. Η συγκεκριμένη μπάντα έχει ανεβάσει κατά πολύ το status quo που την περιβάλλει εδώ και αρκετά χρόνια. Ενδεικτικό βήμα της καριέρας τους είναι η καλοβρασμένη πατάτα που ακούει στο όνομα Two Hunters το οποίο τυγχάνει να είναι μόλις το δεύτερο (άρα και κρίσμο για πολλούς) full-length του γκρουπ. Έχει παίξει τόση πολλή συζήτηση για δίσκους τύπου Sunbather περί της τρουΐλας των και απορώ γιατί δεν αρχίζουμε τη συζήτηση με τους σπόρους του κακού. Φαντασμενέ πληκτρambient μοχθούν να δώσουν κάτι από το παγωμένο ψύχος των φρικιαστικών Νορβηγών όταν σαφώς και υστερούν στη σύνθεση ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ black metal μουσικής. Τα κομμάτια του άλμπουμ είναι τέσσερα, μακροσκελή και βαρετά σαν τα σενάρια του Δαλιανίδη. Βαθμός χεσίματος: ένα καλό πρωϊνό, στουμπωμένο αφόδευμα. Γλιτώνει την τσίρλα λόγω της πολλά υποσχόμενης εισαγωγής του που βασίζεται ξεκάθαρα στο υπέρτατο ιδίωμα του doom.

300x300(2)Η σεβαστή Profound Lore τσίμπησε τους Agalloch μετά την κυκλοφορία του Ashes Against the Grain. Άλλος ένας δίσκος που βάζω ανά φάσεις να ακούσω μπας και πιάσω τον παλμό που δόνησε τόσους ανά την υφήλιο. Αν πραγματικά αρέσκεστε σε ψευτιές τέτοιου τύπου εύχομαι να βρείτε ίαση λίαν συντόμως. Το τραγελαφικό της φάσης (ή φάσεων) εδώ είναι ότι έχουμε να κάνουμε με atmospheric folk/doom metal με στοιχεία black metal. Doom δεν βλέπω στον ορίζοντα. Atmospheric δε, ίσως και να, κι αυτό εξαιτίας των Δ’ διαλογής Katatonia riff-άκια που παίζουν εδώ κι εκεί. Όσο για το φολκ στοιχείο, αυτό μάλιστα. Το άλμπουμ είναι φόλκικο. Και φλώρικο. Όχι με την κακή έννοια, την ομοφοβική. Την άλλη. Που υποδηλώνει μια αδυναμία στους τομείς. Αυτή ντε. Τα φωνητικά του Haughm (θα μπορούσε να είναι όνομα Ορκ στην απέθαντη Τριλογία) είναι τουλάχιστον αστεία. Όσοι δε, γουστάρετε Άγκαλοχ και όχι τους Rotting Christ, τότε είστε καθυστερημένοι. Οι δεύτεροι κάποτε έβγαλαν ένα Thy Mighty Contract. Και μια heavy metal δισκαρούμπα που ονομάζεται A Dead Poem. Οι Άγκαλοχ είναι θεοβάρετοι. Αυτά. Τι; Black metal; Όχι ρε, ούτε σαν ιδέα. Βαθμός χεσίματος: Τσίρλα. Κανονική και λυτρωτική. Τους δίνω το χέσιμο του ανακουφίσματος. Αυτό που κατά τη διάρκεια του σε πιάνει μια ασθενική ρίγη, κάτι μεταξύ λιγοθυμιάς και ηδονής.

8235_b5d843e2-fd28-4975-8186-bdafc2c1e709Red Sparowes. Γενικά. Δεχτείτε το. Η συγκεκριμένη μπάντα είναι λιγότερο ενδιαφέρουσα από οποιοδήποτε επεισόδιο των Teletubbies. Και ναι μεν έχουν περάσει από τις τάξεις τους μέλη όπως (βαθιά ανάσα) Jeff Caxide, Josh Graham και Bryant Clifford Meyer αλλά δεν βλέπω να καταλήγουν κάπου αλλού πέρα από την φτωχή επανάληψη όσων έχουν πράξει υπέρλαμπρα στο παρελθόν. Ο δίσκος που μου έρχεται στο μυαλό αυτή τη στιγμή είναι το The Fear Is Excruciating, but Therein Lies the Answer ως η υπέρτατη μπούρδα τους χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα δύο προηγούμενα albums τους είναι άξια επαίνου. Βαθμός χεσίματος: μικρός. Τους χαρίζεται το χέσιμο-σφηνάκι που γίνεται για προληπτικούς λόγους ώστε ν’ αποφευχθούν τα χείριστα.

Ας ρίξουμε ένα βλέφαρο όμως και σε κάτι άλλα δισκάκια που κυκλοφόρησαν στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν και που ψιλο-σπέρνουν τον όλεθρο προς πάσα κατεύθυνση. Θα φανώ λιγάκι γραφικός μιας και η επιλογή αναφοράς των συγκεκριμένων δίσκαρων καλουπώνεται σε συγκεκριμένο πρίσμα/οπτική μιας καθαρά υποκειμενικής άποψης. Αλλά επειδή γαμούν τα γούστα μου (το έχουμε ξαναπεί αυτό) ξέρετε στα βάθη της ανίερης ψυχής σας ότι έχω γαμώ τα δίκια.

Impetuous+Ritual+06Relentless Execution of Ceremonial Excrescence. Μπάντα: Impetuous Ritual. Μας χαιρετούν από τη χώρα-ήπειρο που τα τελευταία χρόνια πρωτοστατεί στα του death/black εγχώρια με κακομούτσουνες προτάσεις όχι λόγω στυλιζαρισμένων corpsepaints αλλά κυρίως μιας κατάμαυρης αισθητικής που σε βυθίζει στην άβυσσο με κάθε εμπειρία. Οι συγκεκριμένοι παιχταράδες ανήκουν στην πολυτάραχη κατηγορία του death metal. Του μάυρου και του άραχνου όμως. Το πρώτο full-length τους είναι ένα ηχητικό απόβρασμα ύψιστης τέχνης των υποστρωμάτων. Το διαδέχτηκε ένα ανάλογης υφής τερατούργημα πέντε χρόνια αργότερα μόνο και μόνο για να εδραιώσει το θρύλο τους ως ένα από τα πραγματικά επικίνδυνα acts που υπάρχουν εκεί έξω. Ένα άπταιστο άλμπουμ γεμάτο φρίκη.

Portal-GroupΔύο μέλη των προαναφερθέντων κυρίων χαράσσουν μια ελαφρώς διαφορετική πορεία με τους υπεράνω κριτικής Portal. Εντάξει, έχουν πάρει και αυτοί τα credits που τους αναλογούν. Δεν είναι λίγο το να φωτογραφίζεται ο Philip Anselmo με μπλουζάκι της μπάντας σου. Πολλοί είναι αυτοί που θα τους τσέκαραν εξαιτίας αυτής της «άτυχης» διαφήμισης. Πολλοί περισσότεροι φαντάζομαι θα είναι συμβιβασμένοι με την ιδέα της αποδοχής αυτών ως μια καλή μπάντα. Ας πούμε λοιπόν έστω για τα τυπικά και για τους τελευταίους δύσπιστους εκεί έξω ότι οι Portal γαμούν και δέρνουν. Η μουσική τους μπαινοβγαίνει σε διαστάσεις που ούτε καν φαντάζεσαι. Αυτό που αρχικά θα σου φανεί σαν plain θόρυβος από ένα μάτσο μαντραχαλάδες θα σε αποζημιώσει με το ηχητικό βιτριόλι των συμπάντων. Δίσκοι σαν το Outre’ ή Swarth δεν βγαίνουν έτσι απλά. Αν είσαι όμως ανέπαφος με το χάος στις νότες, καλό θα ήταν να δοκιμάσεις πρωτίστως το Vexovoid το οποίο (με ελάχιστη εως καμιά διαφορά, να πέσει φωτιά να μας κάψει!) είναι το πιο mainstream thing της μπάντας.

Advertisements
This entry was posted in Agnostic. Bookmark the permalink.

Stimulus Head

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s