Vibe #3

dephosphorus_bandpic_2Οι Dephosphorus κατασκευάζουν κιουμπρικό τρόμο με το εξωδιαστημικό Ravenous Solemnity. Το οποιό πρόκειται για την απόλυτη συμπλήρωση φρίκης με την σιωπή ενός αέναου γαλαξία όπως παρουσιάζεται στο 2001: Space Odyssey. Το alter ego του εκκωφαντικού απόηχου του κενού. Μεγαλεπίβολα σχέδια, τρανά κατορθώματα. Δύσκολο να υπάρξει αντίζηλος τους μιας και το όραμα του Αθηναϊκού τρίο είναι μοναδικό ανάμεσα στα είδη. Παρ’ όλα αυτά όλα προκύπτουν μέσα από οικεία ακούσματα τα οποία πατενταρίστηκαν επιτυχώς σ’ αυτό το νέο πόνημα. Sepultur-ικό groove (αναπόσπαστο κομμάτι της μέχρι τώρα κληρονομιάς τους – αναφέρομαι στο groove), ατελείωτο riffing (δείγμα υγιειούς σύνθεσης), παθιασμένο performance. Εφετζίδικα καλούδια όπως τα πειραγμένα φωνητικά κάπου στο τέλος του αδιανόητου Astrocyte Portal και χρήση μιας δωδεκάχορδης ακουστικής κιθάρας ενισχύουν την παραισθησιογόνο δράση του δίσκου. Δεν έχω να πω πολλά. Στο διαδίκτυο θα διαβάσει κανείς ολοκληρωμένες κριτικές για το άλμπουμ, πολύ καλύτερες απ’ ότι θα μπορούσα να γράψω εγώ. Ανυπομονώ να κρατήσω το βινύλιο αυτό στα χέρια μου. Όποιος τσεκάρει τι δουλειά έκανε η Viral Graphics όσον αφορά το artwork θα πάθει πλάκα. Μια ολοκληρωμένη κυκλοφορία από συντοπίτες παλαίμαχους ξεμυτάει στο φρέσκο 2014 και ήδη καταλαμβάνει θέση στα προσωπικά μου top charts. Μην τους αγνοήσει κανείς.

gridlink-aug152008002Δεν ξέρω αν ο Chang θεωρείται πως έζησε τη χρυσή του περίοδο μέσω των αλησμόνητων Discordance Axis. Κι εγώ θεωρώ τους τελευταίους ως ένα από τα συγκλονιστικότερα acts που υπήρξαν στον χώρο με το The Inalienable Dreamless να στέκει αγέρωχο ως η πιο περιπετειώδης κυκλοφορία του grindcore (δικά μου είναι τα γούστα ρε, ότι θέλω γράφω). Οι Gridlink συνεχίζουν εν μέρει τη κληρονομιά της σπουδαίας αυτής μπάντας και μετά τα επίσης φοβερά Amber Gray και Orphan βγάζουν τον τελευταίο δίσκο της καριέρας τους απ’ όσα διαβάζω. Η ανατολική κουλτούρα έχει περάσει για τα καλά στο πετσί της μπάντας -κάτι που προδίδει και το εικαστικό μέρος- και το νέο τους δημιούργημα που ακούει στο όνομα Longhena βασίζεται στο ανορθόδοξο riffing του Takafumi Matsubara ο οποίος ανέλαβε όλη τη σύνθεσή του. Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον μιας και πολλές είναι οι στιγμές που μου ακούγονται λες και οι Dir En Grey το έριξαν στο grind μετά μανίας. Τους τελευταίους τους έμαθα σχετικά πολύ πρόσφατα από έναν φίλο, τον Δημήτρη (Kalpa), ο οποίος έχει ασχοληθεί εκτενώς με τα visual-K τερτίπια των προς Ανατολάς μεριά. Το Longhena, όπως και να ‘χει, είναι ένα δυνατό digitech κομψοτέχνημα το οποίο θα σας αποζημιώσει αν του δώσετε λίγο χρόνο ώστε να αφομοιωθεί όσο γίνεται καλύτερα. Οι Gridlink είναι στο δικό τους σύμπαν όπως και να ‘χει.

Μια μικρή αναφορά στο νωχελικό piano jazz των Bohren and Der Club of Gore: Το νέο τους δισκάκι ονομάζεται Piano Nights και συνεχίζει την μάυρη παράδοση των albums τους. No tempo φόρμες, κυριώς της jazz σκηνής, θα σας επουλώσουν πολλές από τις ταλαιπωρημένες μέρες σας. Συνίσταται, ως σκοτεινή μουσική, η ακρόασή του τα βράδια. «Εννοείται», θα λέγανε οι περισσότεροι. Και θα είχαν και δίκιο.

Άκουσα επίσης το καινούργιο The Men. Τo Tomorrow’s Hits είναι άκρως πετυχημένο σαν τίτλος αν αναλογιστεί κανείς το οξύμωρο της φάσης του. Οι τύποι αυτοί το έχουν πάει τίγκα άλλου το θέμα. Πλέον βουτάνε στην ενέργεια των 50s και 60s και βγάζουν ένα άλμπουμ ανόθευτου rock n’ roll. Σε σχέση με τα δύο προηγούμενά τους, το ευχαριστήθηκα αρκετά στο σύνολό του. Αλλά ποσώς νομίζουν με ενδιαφέρουν πια μιας και οι θολές μέρες του Leave Home αριστουργήματος τους φαίνεται να έχου παρέλθει ανεπιστρεπτί. Όπως και η διάθεση ανάλογου πειραματισμού.

Οι The Soft Moon είναι μεγάλη μπαντάρα. Ή έτυχε απλώς να μου κάτσουν εμένα τόσο καλά. Ευχαριστώ τον Θεοδόση που μου πρότεινε να τους τσεκάρω. Το Feel sinle τους περιέχει το ομώνυμο track συν το Hunger. Μ’ αρέσουν και τα δύο πάρα πολύ αν και ποτέ δεν είναι αρκετά δύο μόνο τραγούδια. Ο αέρας που μύρισα σ’ αυτά ήταν New Order-ικός οπότε με σκλάβωσαν (ξανά) ψιλο-αυτόματα.

13803537Στον σκληρό δίσκο κάποιου γνωστού κάποιοι δαίμονες πέταξαν μέσα δύο albums των/του Karjalan Sissit τα οποία και άρπαξα στο USB μου. Έδωσα εως τώρα σημασία στην Tanssit On Loppu Nyt κυκλοφορία τους και εξεπλάγην ευχάριστα με το noise/dark ambient πράγμα που ξεβράζουν. Δεν είχα καμιά ιδέα για την ύπαρξή τους αλλά χαίρομαι ιδιαίτερα που τους ανακάλυψα έστω και με αυτόν τον περίεργο τρόπο. Taa on Katastrofi, Saatana.

Τελευταία φορά που μίλησα με τον Τάκη από Ruined Families μου έλεγε ότι είχε κολλήσει στα παλιά του Eno, έτσι κι εγώ πρόσφατα θυμήθηκα το αγαπημένο μου Taking Tiger Mountain (by Strategy) ακούγωντας το πολλές φορές. Τσέκαρα όλο το roster της Run for Cover Records αλλά δυστυχώς δεν συγκινήθηκα πολύ από καμιά μπάντα της. Ξεχώρισα όμως τους Basement (I Wish I Could Stay Here, 2011), τους Castevet (ή CSTVT – καμιά σχέση με τους Νεο-Υορκέζους black metal-άδες) και τους Locktender με το αρκετά ενδιαφέρον Kafka release τους. Πολύ καλοί και οι Pity Sex. Το noise rock των Fight Amp ήταν ίσως η μεγάλη αποκάλυψη για μένα. Πρόκειται για μια μπάντα που αγνοούσα πλήρως και που έχουν κυκλοφορήσει δύο μουσικά διαμάντια: τα Hungry for Nothing (2008) και Birth Control (2012). Έχουν post-hardcore αναφορές στον ήχο τους και γενικά σπέρνουν. Η αναδρομή στο παρελθόν συνεχίστηκε με δίσκους που είχα πολλά χρόνια να ακούσω. Punk και hardcore βασικά. Είμαι αρκετό καιρό σ’ αυτό το mood. Joy Division, The Clash, Social Distortion, Misfits. Είπα επίσης να ξανακούσω λίγο Big Black και συγκεκριμένα το Songs About Fucking LP τους. Μα, τι διασκευάρα είναι αυτή που έχουν κάνει στο The Model (Kraftwerk)! Ένας φίλος έβαλε σχετικά πρόσφατα να παίζει το The Shape of Punk to Come (Refused), μα εμένα μου ήρθαν πάλι στο μυαλό οι Retox, έτσι «ξηγήθηκα» μερικές φορές το περσινό YPLL τους. Μέσα στην όλη playlist βρήκαν τρόπο να χωρέσουν και οι Husker Du, το κύκνειο άσμα των παιχταράδων Gaza, το 111112 των απόκοσμων Dispirit και το περσινό, ομώνυμο LP των Lychgate το οποίο και βρήκα μοναχά καλό.

a0222325283_10Για το τέλος άφησα το Until the Winds Stop Blowing των Clouds Collide, μιας μπάντας που συγγενεύει με το στυλ των υπερhype-αρισμένων Deafheaven. Αν και σε σχέση με τους τελευταίους βρίσκω πως υστερούν συνθετικά οι CC κερδίζουν τις εντυπώσεις όσον αφορά τον ήχο – πιο black metal, σε φάσεις suicidal, και πιο προκλητικός. Πολύ καλό άλμπουμ.

Advertisements
This entry was posted in Agnostic. Bookmark the permalink.

Stimulus Head

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s