Serve them all justice

Ώρες ώρες παλεύω φρενιασμένα μέσα μου για το οτιδήποτε. Θα ‘θελα να με δει κάποια στιγμή το φως της μέρας σαν έναν άλλον Νισά που θα καταπολεμεί τη βλακεία στο αμίλητο. Υπάρχουν φάσεις που το εκάστοτε τοπίο μετατρέπεται σε φρικαλέες εικόνες ενός λουτρού αίματος, δεξιοτεχνικά κινηματογραφημένες απ’ τα σκατά που κουβαλάει το κεφάλι μου. Το χειρότερο είναι ότι περισσότερες είναι οι στιγμές που θέλω να αυτο-μπουνηθώ για κάτι που είπα και έκανα ή για κάτι που παρέλειψα να πω ή να κάνω.

«Μαλάκα, πόσο χάλια! Μάλλον είχα ξεχάσει γιατί δεν μ’ αρέσουν οι Kyuss. Πόσο κακή εντύπωση μου ξανακάνουν! Τι είναι αυτό; Απ’ το πρώτο τους demo μήπως;», είπε κάποιος τις προάλλες ενώ ακούγαμε το Black Widow τραγούδι τους . Η αντίδραση θα ‘πρεπε να είναι τόσο εύκολη: «Σάλτα και γαμήσου, βλάκα. Άχρηστε, ανίδεε…» Και αυτό είναι ένα απλό παράδειγμα απραξίας εκ μέρους μου. Εννοείται και δεν είπα τίποτα. Προκαλώ τη παγκόσμια κατακραυγή για το ανείπωτο και αυτονόητο. Να πάω να γαμηθώ.

Φταίει ίσως που τσαντίζομαι πολύ με μένα. Όλα μου φταίνε συχνά-πυκνά. Τι διάολο κάνω ακόμα εδώ; Που πάω μετά από εδώ; Θα φύγω ποτέ από δω άραγε; Γιατί το έκλεισα το στόμα μου πάλι; Τι το παίζω, μαθητής του Κυρίου; Τον παίζω ρε; Πόσο μαλάκας είμαι; Που στον πούτσο έμπλεξα πάλι; Εδώ τι ήρθα να κάνω είπαμε; Γιατί δε μπορώ να κόψω το γαμημένο το τσιγάρο;

Αυτό το τελευταίο το καταφέρνω για κάποιες λίγες ώρες. Μέχρις ο γύρω κόσμος να γίνει ένα πελώριο ρινγκ. Εκεί που έχω καταφέρει να πιω τον έναν ή τον δεύτερο καφέ δίχως ίχνος νικοτίνης ξαφνικά παίζουν τα νεύρα του σβέρκου μου. Και παίζει να ‘χουν άμεση επικοινωνία με τα αυτιά μου. Παλμοί και στριγκλιές. Οι αισθήσεις οξύνονται. Χάνω τα μάτια μου και γίνομαι Ιάπωνας ψαράς που είναι έτοιμος να κατασφάξει τα πιασμένα στα δίχτυα του ρινοδέλφινα. Όλοι γύρω μου μοιάζουν με ρινοδέλφινα. Εκεί συνήθως αποφασίζω να πάω και να αγοράσω ένα πακέτο. Ανάβω τσιγάρο. Ηρεμώ. Εδώ γη. Όλα κομπλέ.

Έχω αναφέρει ότι τρελαίνομαι να μου πειράζουν τα αυτιά; Οι φίλοι μου ξέρουν. Γάμησε τα βασικά. Αν το κάνεις για πλάκα (ΔΕΝ υπάρχει καμιά πλάκα σ’ αυτό) θα σε συγχωρήσω και θα σου εξηγήσω ότι με ενοχλεί. Εντάξει, δεν είμαι Ούνος. Έως τώρα δηλαδή. Αν το κάνεις επίτηδες θα τσακωθώ μαζί σου. Ανάλογα τη στάση σου παίζει να τσακωθώ άσχημα μαζί σου. Θυμάμαι τον Στάθη που πηγαίναμε μαζί φροντιστήριο εκείνα τα προ-πανελληνίων εξετάσεων μισητά χρόνια. Μου πείραξε τα αυτιά επίτηδες. Πρέπει να είχα κοκκινίσει σαν αίμα περιόδου. Σαν αυτό που γέμιζε το γυμνό καυλί μου το μουνί της Μαρίας μες στο αυτοκίνητο. Θυμάμαι να του χτυπάω τόσο δυνατά το κεφάλι στον τοίχο που μέχρι κι εγώ φοβήθηκα. Δεν μίλαγε για λίγα λεπτά. Η καθηγήτρια με κατσάδιασε του καλού καιρού. Μάζεψα τα πράγματά μου και την έκανα. Λες να του έκανα τίποτα σοβαρό ρε μαλάκα; Πωωω, να ‘ναι καλά τώρα το παιδί; Πως λεγόταν η καθηγήτρια; Καλή καύλα ήτανε…

Και η Μαρία… Που την θυμήθηκα; Μακράν η καλύτερη γκόμενα που είχα για γαμήσι. Όχι ότι έκανε στάσεις και αντι-στάσεις πάνω στην όλη διαδικασία. Ποιος το γαμάει το Κάμα Σούτρα στην τελική; Ήταν η καλύτερη γιατί ήταν πάντα πρόθυμη. Και χωρίς ενδοιασμούς. Θυμάμαι ότι είχαμε διώξει μέχρι κι αυτούς που αράζανε μια καλοκαιρινή μέρα στις πέτρες της Κάδης στο Πολυλίμνιο. Αρχίσαμε να γαμιόμαστε λες και δεν υπήρχε κανείς γύρω μας. Και την άλλη φορά, πάνω στο μόλο. Ωραίες στιγμές. Μας πατάγανε την κόρνα οι ψαράδες από ένα καΐκι που είχε ξαμοληθεί στα ανοιχτά μόλις λίγα μέτρα μακριά από μας. Μες στα στενά του Άγιου Δημήτρη επίσης. Στα όρθια. Στην εκκλησία πάνω στη Βέργα. Στο προαύλιο της Αγίας Αικατερίνης. Είχαμε εξαπλώσει όλη την αμαρτία παντού με σταγόνες σπέρματος που πότιζαν το τσιμέντο. Και άλλα που δεν λέγονται. Πολλά. Μετά ήταν η πρώτη που μου έδωσε την ίδια μου την καρδιά σε κομμένες φέτες. Εντάξει, έπρεπε να το περιμένω από μια τέτοια τυπάρα. Τότε όμως ήμουν πιο μικρός και ο κόσμος μου κατέρρευσε. Ξύρισα το κεφάλι μου. Αυτά.

Τέλειωσε και το γαμήσι έξω απ’ τις εκκλησίες. Όχι και το γαμωσταυρίδι όμως. Καταδίκασαν, λέει, τον άλλον, τον γέροντα Παστίτσιο, σε δέκα μήνες φυλάκιση με αναστολή. Στην Ελλάδα του 2014. Φοβερά πράγματα. Λες και δεν πέρασε μια μέρα από την ένδοξη εποχή της Ιεράς Εξέτασης. Ύβρις! Ήμαρτον! Αμήν! Και σιγοτραγουδώ εγώ ειρωνικά «My god is a holy shit. My god is a son of a bitch…»

Appel Farm Festival 2011Sin Song. Έβγαλε δίσκο η Νικολάρα ρε. Και το ωραίο είναι ότι γαμάει. Πιθανότατα ότι πιο ολοκληρωμένο έχει κυκλοφορήσει. Άρχισε το κριτικό πνεύμα μου να ξεχύνεται πάλι. Τέσπα, έχει παίξει co-writing με Sclavunos απ’ ότι πληροφορήθηκα μέσω διαδικτύου. Επιρροάρες μέσα από καλλιτέχνες που γουστάρω. Led Zeppelin, The Beatles, The Doors, Dee-Lite, Ozric Tentacles και διάφορα τέτοια… Μα το ύφος της παραμένει ολόδικό της. Μοναδική ερμηνεύτρια και συνθέτρια. Την λατρεύω. Είναι απ’ τα λίγα φανερά φετίχ μου. Την αγαπώ.

Το ’14 μας έφερε και το Fuck Off Get Free We Pour Light on Everything των Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra. Πέρα απ’ τον οσκαρικό τίτλο του άλμπουμ, μαγικά πράγματα συμβαίνουν εκεί μέσα. Δεν έχει καμιά σημασία το ότι μοιράζονται μέλη με GY!BE. Βιολιά, ανησυχητικές μελωδίες, σλάτζ, μια Alburn-ική φωνητική χροιά, της πουτάνας. Εμμονικοί ρυθμοί και πανέξυπνες συνθέσεις. Τεράστιες συνθέσεις. Ένα ωραίο κείμενο.

«Πωωω, πόσο βαρετοί είναι ρε μαλάκα!», είπε ο τύπος ενώ ακούγαμε Kyuss. «Λίγο λιγότερο απ’ τη μίζερη ζωή σου» θα ‘πρεπε να απαντήσω. Αυτό το γαμημένο το στόμα μου! Κατάρα την ώρα και τη στιγμή που είπα να το κρατάω κλειστό.

Advertisements
This entry was posted in Agnostic, Piteous. Bookmark the permalink.

Stimulus Head

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s