Vibe #2

Ομόνοια. Κάτι σαν την απενεχοποίηση του όρου post. Άδοξος μεν, καίριος δε. Και sludge. Πολύ. Έτσι το λέγαμε/λέγανε τότε. Ο απόκληρος ενός είδους. Μες στην ένδεια των όποιων κλισέ. Αφαιρετικό και συμπαγές ταυτόχρονα. Μια θέαση του έξω κόσμου μέσα από φιμέ τζάμια. Γκρι. Καφέ. Ολάνθιστες μελωδίες. Και γνωστές. Οικείες. Η πλυντική του ιδιότητα αποποιείται τα γήινα για λίγο. Τα συστατικά του όμως προέρχονται από αυτόν τον πλανήτη. Το ταξίδι γίνεται σε μέρη που γνωρίζει ο άνθρωπος. Χώμα και νερό. Τα πάντα πάλλονται σε ίσες εντάσεις. Πλην της φωνής. Αυτή είναι έξαλλη, αποτρόπαια, ντυμένη με μίσος. Πέντε σαράντα-κάτι του Today Will Die Tomorrow. Η μελωδία προσκυνάει το μπάσο σαν όργανο όπως το μπάσο του sludge προσκυνά το riff. Ύπερθεν όλων η φωνή. Για πρώτη φορά κάνει εμφάνιση εκεί. Και μένει να αποβάλλει με τοξικό φλέγμα τον black metal οδυρμό της. Oppression. Άκαρπη η ένωση με το post. Γάμα το post. Πάνω, κάτω, δεξιά και αριστερά οι Neurosis. Η απόγνωση αφθονεί. Περίσσια κατάσταση. Ένας ρυθμός που σου λέει πολλά. Archetypal Attraction to Circular Things. Μια έντιμη προσέγγιση στη συμβολή της Maria Christopher στους Isis. Για αρχή. Και Tool-ικά vibes. Μετά επαναλαμβάνεται η ηχητική εκδορά. Άγαρμπα ελκυστική. Κλείνουν με ambient υφή. We Crave What We Lack. Το πιο βίαιο ξεκίνημα του δίσκου. Σίγαση και σταδιακό build-up που οδηγεί σε ψυχική κάθαρση. Charikleia’s Intermission. Διάλλειμα πριν το Candlemass-ικό doom του Κ. Amen Ra, progressive drumming, μια ακόμα στοιχιωμένη μελωδία για συνέχεια. Το τέλος είναι σαφές. Humanity Is False. Επιστροφή στους Neurosis του Given to the Rising. Και μια σύνοψη των όσων προηγήθηκαν. Απότομο τέλος. Repeat all.

Οι Allochiria καλωσορίζουν το 2014 με δυσοίωνο τρόπο κυκλοφορώντας έναν δίσκο που εξ’ αρχής γνωρίζεις. Όμως σε απορροφούν τόσο που αποδεσμεύονται από κάθε ενοχή. Η αφομοίωση θα είναι εύκολη και αυτός είναι ο τρόπος τους να σε αποζημιώσουν. Είναι εγκρατείς αλλά βρίθουν συναισθήματος. Το πρώτο τους full-length είναι η επιτομή της ουσίας ασχέτως με ότι κι αν λένε ότι παίζουν. Μέσα από μια πλησμονή μελωδιών που λαχταράς να ακούσεις καταφέρνουν να μιλήσουν πριν από σένα. Παραμένουν μια σκοτεινή και μυστηριώδη μπάντα, μακριά από ακαδημαϊσμούς, δίχως να χάνουν την διαύγεια της σύνθεσης. Ο ήχος τους είναι προσηνής και τραχύς την κάθε στιγμή. Ζήτησα πριν λίγες μέρες απ’ τον Άγιο Βασίλη να μου φέρει καλύτερες μουσικές μες στο ’14 από αυτές του ’13. Καλά τα πήγε. Για να δούμε και την συνέχεια…


Και λίγο Aokigahara Forest με Ειρηνάρα στη φωνή…
Advertisements
This entry was posted in Agnostic. Bookmark the permalink.

Stimulus Head

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s