Disease greets us from the vacuum

Αρκετός καιρός ήδη πέρασε από τη δημιουργία του μπλογκ. Σημαδιακή αυτή η τελευταία μέρα του 2013 μιας και το ξεκίνημά της με βρήκε να τα λέω -λες και δεν συνέβη ποτέ τίποτα- με τύπο η φιλία μου με τον οποίο διεκόπτη σχετικά απότομα κάποιον καιρό πριν. Βρήκα τα πάντα πιο μεστά στον λόγο μου -που συνεχώς εξέταζα καθ’ όλη την κουβέντα μας- και τη στάση μου απέναντί του. Το ’13 ήταν μια χρονιά του πανωκάτω. Δεν θα μπορούσε να είναι και αλλιώς βέβαια. Και ως πανωκάτω αυτή η χρονιά κρίνεται επειδή μπορώ ακόμα και πληκτρολογώ λέξεις στο pc για να εξωτερικέυσω το κατιτίς μου. Είμαι ευγνώμων (μάλλον) που για κάποιο λόγο είμαι ζωντανός και μπορώ και κάνω όσα κάνω ακόμα. Το ξημέρωμα της 1ης με βρήκε μόνο μέσα σε μαγαζί παράκρουσης. Τις προηγούμενες ώρες τις έφαγα δουλεύοντας γι’ αυτό και το ‘παιξα πελάτης κατά τις 7 και κάτι π.μ. «Ο κόσμος έξω απ’ το Ημίωρο είναι τρελός», μου είπε ο Ιωάννης. Σάστισα απ’ τα πρώτα σκηνικά του ’14. Ο Κάπα ήταν μεθυσμένος και χαμένος στο σύμπαν. Δεν τον έχω ξαναδεί έτσι. Ο Άλφα έκλαιγε. Ο Βήτα τραγουδούσε κοιτάζοντας το ταβάνι ενώ του μίλαγες. Ο άλλος, λέει, είχε μόλις χορτάσει μπουνίδι μια πρώην του με την οποία νταραβερίζοταν ενώ αυτή είχε σχέση. Πέταξε κάτι ποτήρια στο απέναντι τραπέζι. Ευτυχώς τα γυαλία δεν έκοψαν κανέναν. Δυό άλλοι έβγαζαν καπνούς απ’ τα ρουθούνια και ένιωθες την ένταση που θα οδηγούσε σε αναπόφευκτο καυγά. Εντός, εκτός μαγαζιού, δεν έχει σημασία. Και άλλα. Διάφορα. Μέσα σ’ όλα στάθηκα για λίγο κι εγώ. Πιο κοντός. Όλες οι γκόμενες είχαν ψηλώσει εκείνο το βράδυ. Δεκάποντα, δωδεκάποντα, εικοσάποντα, δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, τακούνια. Στάση αφ’ υψηλού. Εγώ στο πιο κάτω. Να σηκώνω το κεφάλι μέχρι να κομπιάζω απ’ τα σάλια μου. Dewars πρέπει να ήπια τώρα που το σκέφτομαι. Καλό ουΐσκι της σειράς. Καλό πανωκάτω.

Τζάντζα: η φιγούρα του 2013. Λόγος να λατρέψεις τα ζώα. Είναι τεράστιος αυτός ο Abbath. Είναι ατσούμπαλος και παιχνιδιάρης και κατάφερε να κλέψει τα φώτα μέχρι και από την αγαπημένη μου Τσούπρα. Και η Μουντζουρίτσα είναι μες στο κλαμπ των κιουρίων. Αλλά πάνω απ’ όλα ο Τζάντζα.

Κατεστραμμένες οικογένειες: έχω γίνει κουραστικός αλλά το Blank Language ήταν ο πιο πιστός μουσικός σύντροφος της χρονιάς. Τίμιο, ειλικρινές και ντόμπρο μέσα σε έναν κόσμο ψεύδους. Πικρόχολο και συγκινητικό, καθόρισε τη στάση μου κάτω απ’ τον γκρίζο ορίζοντα και όποιο ψυχολογικό νέφος.

Gomgoma: τελειώσαμε τις ηχογραφήσεις λίγο πριν την εκπνοή του παλιού έτους. Περιμένουμε να δούμε αποτελέσματα των όσων… Χαλαρή η φάση, Φωτόπουλας στα decks, αντι-σπασαρχιδισμός και όλα είχαν καλώς. Διώχνουμε σιγά-σιγά όσα τραγούδια παίζουμε τα τελευταία 3,5 χρόνια. Κουραστήκαμε λίγο. Τα αποτυπώνουμε και προχωράμε.

Έπαρση: Έχε την. Καλύτερα εσύ, παρά ο άλλος. Η διαπίστωση του ότι αγαπημένοι μου άνθρωποι είναι για τον πούτσο είναι το θλιβερό γεγονός. Όπως και να’ χει όμως η διαπίστωση αυτή προσφέρει και εμπειρία. Και γνώση. Ή κάτι τέτοιο. Δεν υπάρχει αγάπη. Εσυ να αγαπάς.

Μουσικοί: μακριά από όσους μιλούν με μουσικούς όρους. Οι τύποι που ασχολούνται με οκτάβες, κλίμακες, νότες, παρανότες, ρυθμούς, tempos, τέσσερα τέταρτα, δεκαοχτώ όγδοοα κ.τ.λ. μπορούν να πάνε να γαμηθούν. Νομίζω πως μεγάλο μέρος της μουσικής σκηνής της χώρας έχει κατηλειφθεί από άτομα που δεν τους αξίζει καμιά τέτοια εμπειρία. Πρέπει επιτέλους να ξαναδημιουργηθούν οπαδοί. Και ο μουσικός, προτού απαιτήσει, καλό θα ήταν να μάθει πως να κουβαλάει τα πετάλια του.

Φωτογραφία0265 Billy + πεντάγραμμο = ∅

Dominick Fernow: σταθερή αξία. Το Vatican Shadow ήταν το άλμπουμ που δεν μπήκε σε καμιά λίστα γιατί δεν έχει τέτοια ανάγκη. Παρ’ όλα αυτά έλιωσε σημαντικό μέρος των τυμπάνων των αυτιών μου. Συνιστάται η χρήση του μέσω ακουστικών ενώ κάνεις πρωινό περίπατο μες στον χειμώνα.

HC: πολύ HC. Άρχισε με τις The Swarm κυκλοφορίες τις οποίες αδικαιολογήτως αγνοούσα και συνεχίστηκε με δίσκους που είχα χρόνια να ακούσω. Suicidal Tendencies, Bad Brains, Disrupt, Extreme Noise Terror, Black Flag. Εντάξει ρε, και crust έχει το πράμα. Επίσης έπαιξαν οι No Comment, Integrity και δεν θυμάμαι τι άλλο.

Βιβλία: τέλειωσα μετά από κάτι χιλιετίες το Ταξίδι στο Ιξτλάν του Castaneda. Διάβασα το The Best That Money Can’t Buy – Beyond Politics, Poverty & War του J. Fresco και το Dark Market του Misha Glenny. Αυτό που μου έμεινε περισσότερο όμως ήταν το Ένας Κόσμος Ανάποδα του Eduardo Galeano. Αν δεν με απατά η μνήμη μου, φέτος πρέπει να τελείωσα και το Η Ανταρσία των Αγγέλων του Ανατόλ Φρανς.

Advertisements
This entry was posted in Piteous. Bookmark the permalink.

Stimulus Head

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s