All chaos shall be attributed

1232664_167593576767968_1259974180_n

Κάποτε είχα γράψει σ’ ένα από τα πολλά παλιά blogs που έχω χρησιμοποιήσει για τον τότε τρίτο λογαριασμό facebook που είχα καταργήσει και το πως έβλεπα τα πράγματα μέσα στο χώρο αυτής της πασίγνωστης ιστιακής σελίδας. Η αλλοπρόσαλη κράση μου όμως με ώθησε στο να δημιουργήσω ακόμα ένα προσωπικό προφίλ στο facebook, το οποίο μάλιστα έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο μιας και διατηρείται σχεδόν δύο χρόνια. Πλέον τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά ή τουλάχιστον έτσι τα βλέπω εγώ τώρα. Το internet γενικά είναι ένας τεχνητός τόπος ανάπτυξης ζωικών οργανισμών που προσπαθούν με Τρωικό σθένος να προβάλλουν το κάθε εγώ τους μέσα από τακτικές ή ανοργάνωτες αναρτήσεις πλήρους ματαιότητας. Είτε αυτός που θα κάνει share οτιδήποτε ευχαριστήσει τα μάτια του, είτε αυτός που θα γεμίσει τον τοίχο του προφίλ του με μουσικά τραγούδια μέσω youtube, είτε αυτός που τόσο βαθυστόχαστα θα κάτσει και θα γράψει μέσα σε λίγες γραμμές ότι τον απασχολεί, όλοι προβάλλουν κομμάτια του εαυτού τους που είναι κατά το ήμισυ ντυμένα με φαύλη αμφίεση ενός χαρακτήρα που πιθανώς θα γούσταραν να είχαν. Εντάξει, ας το αποδεχτούμε. Εγώ, ας πούμε, είμαι μια τραγικά αποτυχημένη έκδοση που συνδυάζει όλα τα από πάνω. Ένας τεράστιος τριμερέσουρος με παραπάνω από δύο αποχρώσεις στο δέρμα μου.

Παρ’ όλ’ αυτά, ποτέ δεν θα φανταζόμουν ότι θ’ αρχίσουν να με ενοχλούν οι hipsters του διαδικτύου. Τι εννοώ; Τον κάθε καριόλη ή καριόλα που διατηρεί μια νεκρή σελίδα επί μέρες, ίσως και εβδομάδες, μέχρι να δώσει το παρόν με μια τετριμμένη ανάρτηση λέξεων ή ενός ξεχασμένου mainstream άσματος που αυτές οι ατίθασες εποχές έκλεψαν απ’ τη ζωή του/της. Κουρελιασμένοι μέσα στη συνήθεια της μη-διαφορετικότητας τους, άδειοι από όνειρα ή οράματα, επιλέγουν να σπαταλήσουν έστω τα λιγοστά λεπτά της επίσκεψης τους στο διαδίκτυο κάνοντας stalking στον κόσμο των ηλεκτρονικών φίλων τους εωσότου τους έρθει η έμπνευση (ή, συγγνώμη, η ανάγκη – γκούχου γκούχου) να μοιραστούν μ’ έμας την καταβεβλημένη κενότητα που πλήττει τις ζωές τους. Αγαπητοί μαλάκες, σας έχω ένα νέο: μπορείτε να καταργήσετε τη σελίδα. Είναι τόσο απλό. Και ναι, ο τεχνολογικός κόσμος που ζούμε μ’ έχει κάνει έναν άπληστο μπάσταρδο που θέλει να μαθαίνει ακόμα κι αν πριν από ένα λεπτό έχεζες. Κι αν έχεζες, τι χρώμα σκατά έβγαλες; Πόσες κουράδες άνοιξαν τη διάμετρο της κωλοτρυπίδας σου και ξεχύθηκαν μέσα απ’ το άθλιο έντερό σου; Γιατί νομίζεις ότι έχεσες τόσο λίγο ή τόσο πολύ; Φταίει μήπως το πρωινό που έφαγες ή απλά το γεγονός ότι δεν έχεσες χθες βράδυ το sandwich που έφαγες απ’ το πιο τελευταίο βρώμικο της τρεντοπεριοχής στην οποία βγήκες; Σε ποιο μαγαζί ήσουν είπαμε; Α!, γαμώ, εκεί παίζω live την ερχόμενη εβδομάδα

Είδες πως συνδεθήκαμε οι δυο μας μαλάκα; Είδες το κοινό στοιχείο που ενώνει τη γνωριμία μας; Κι όλα αυτά μέσω μιας σκατοσυζήτησης.

Advertisements
This entry was posted in Piteous, Respite. Bookmark the permalink.

Stimulus Head

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s