This knife you stuck in my back is mine to keep

Ο εγκέφαλος, όλα τα ινώματα, τα κόκκαλα, τα κύτταρα που συνθέτουν μέλη, τα άτομα μέσα τους, όλα σε μια αδιάκοπη ελικοειδή κίνηση. Τον τελευταίο μήνα είναι συχνό φαινόμενο να αμφιβάλλω για τη φαιά ουσία του μυαλού. Η μόνη απόδραση από όλα αυτά είναι συνήθως το να αρπάζω το ποδήλατο και να γυροδρομώ από δω και από κει. Η αρχή κάθε πορείας μοιάζει να μην έχει τέλος αλλά μέχρι και τα πόδια κουράζονται κάποια στιγμή και έτσι ξανακαταλήγω σπίτι ή στο Central για κανά πεϊνιρλί ή στο internet cafe άμα παίζει κανα επιπλέον φράγκο. Κυρίως όμως στο σπίτι. Κι αν είμαι τυχερός θα πάρω τον Σταύρο τηλέφωνο, τον οποίο και συνάντησα αναπάντεχα μετά από καιρό μέσα σε έναν άγνωστο κόσμο στον οποίο δεν είμαι διατεθιμένος να συστηθώ, κι ίσως περάσει από δω και παίξουμε κανά τζαμάρισμα. Έχει αφήσει μέρες την ακουστική του Στέλιου εδώ στο σπίτι. Καλή φάση. Πρόσθεσε μάλιστα κάτι cool μελωδίες πάνω απ’ τις συγχορδίες του The Orient. Ήταν το πρώτο τραγούδι που του έδειξα και επέμενε να δουλέψουμε πάνω σε αυτό. Του άρεσε είπε. Θυμάμαι να το τραγουδάω με την πρώην κοπέλα μου. Και εκείνης ήταν το αγαπημένο της απ’ όσα έλεγε. Ωραίο το να πιάνει ο άλλος τον παλμό του τραγουδιού και να προσθέτει χωρίς να το διαστρεβλώνει. Η μόνη νύξη που έκανα ήταν σε ένα συγκεκριμένο σημείο όπου πρότεινα μια στάνταρ μελωδία. Κατά τ’ άλλα, τα βρήκε όλα μόνος του. Γαμώ δηλαδή. Συζητήσαμε μήπως αγοράζαμε κάποια κάρτα ήχου. Για να γίνει σωστά η δουλειά. Να παίξουμε τα βασικά και μετά να μπορούμε να πειραματιστούμε πάνω σε αυτά με ήχους που φανταζόμαστε. Συνήθως δεν κάθονται βέβαια τέτοιες φάσεις από ανθρωπους με διαφορετικά προγράμματα. Δύσκολο. Όμως υπήρξε μια πρόθεση. Ίσως και να συμβεί. Πρέπει να ψήσουμε και τον Στέλιο να φέρει το μπάσο και να μεγαλώσει η όλη μουσική παρτούζα. Υπάρχει όραμα το οποίο μπορεί να κουτουλάει σε μικρότερους ορίζοντες από διαφορετικές διάνοιες. Αλλά κάτι έχουμε κι εμείς το οποίο θα διασκέδαζε και θα ευχαριστούσε τουλάχιστον το δικό μου εγώ.

Κατά τ’ άλλα, συνεχίζω να εξαπατώ τις διαθέσεις μου μπαίνοντας σε μια σειρά πραγμάτων. Λίγο τα μαθήματα, λίγο η μουσική, κάτι γίνεται. Ο Οκτώβρης όμως ήταν ανυπόφορος. Γενικότερα η ζωή μου πήρε απότομα μια πορεία για την οποία δεν ήμουν υπόλογος. Δεν ρωτήθηκα καν για το αν ήθελα να συνεχίσω κατ’ αυτόν τον τρόπο και σίγουρα δεν τη διάλεξα εγώ. Πολλοί θα προλάβουν να πουν ότι μπορώ να ξαναπάρω τον έλεγχο εφ’ εξής. Κι όμως μερικές φορές είναι τόσα τα πλέγματα συγκυριών και καταστάσεων που απλά πρέπει να μάθεις να συνεχίζεις με απώλειες. Και εντάξει, δεν είναι δα και κανά τεράστιο μυστικό ότι με το χρόνο ίσως καταφέρεις να ξεχάσεις αλλά δε νομίζω ότι απαλάσσεσαι πλήρως από θλίψεις που δημιουργούν κενά μέσα σου. Μπορεί να φας μια σφαίρα και να ζήσεις. Τη σφαίρα θα την αφαιρέσεις αλλά πάντα θα έχεις μια ουλή να σου υπενθυμίζει ότι κάποιος προσπάθησε να σε βλάψει. Κάπως έτσι τέλως πάντων λειτουργούν και τα αισθήματα. Δεν είμαι και πολύ καλός σε τέτοιου είδους περιγραφές.

Φτάνοντας στην εξώπορτα του μονίμως άδειου σπιτιού η κατάσταση είναι καθημερινά ίδια. Στο περίπου δηλαδή. Ο ήχος της αλυσίδας του ποδηλάτου σπάει τη σιωπή του μέρους στιγμιαία. Σκοτάδι παντού. Πλέον νυχτώνει και νωρίς. Μπήκε χειμώνας ρε πούστη μου. Έχει καεί και η γαμημένη λάμπα και πρέπει να κάνω συντονισμένες κινήσεις για να λαχανιάσω όσο το δυνατόν λιγότερο. Μπαίνοντας στο σπίτι πρέπει να κλείσω γρήγορα την πόρτα πίσω μου για να μη μπουν μύγες. Στα τυφλά πρέπει να παρκάρω το ποδήλατο και να αρχίζω να ψηλαφώ τους τοίχους μέχρι να βρω τον διακόπτη της άλλης λάμπας. Φως. Κίτρινο. Μουντό. Πλήρωσα 4,65 ευρώ για να πάρω αυτή τη γαμημένη λάμπα. Είναι από εκείνες τις σούπερ-ντούπερ οικονομικές προς το περιβάλλον και την τσέπη σου (όσον αφορά την κατανάλωση ρεύματος) και το μόνο που μου προσφέρει είναι η εικόνα ενός light φωτισμένου μπουρδέλου που έχει ξεχαστεί απ’ όλους. Τουλάχιστον πλέον δεν κάθομαι στο να σκεφτώ τι έχω να κάνω μέσα σ’ αυτό το διαμέρισμα. Θα κάτσω με τη μία στο κρεβάτι, θ’ αρπάξω την κιθάρα και θα αρχίσω να παίζω. Συνήθως παίζω τα I Saw Her Standing There και I am the Walrus (αμφότερα από The Beatles) τα οποία κατάφερα και τα έβγαλα σε συγχορδίες πρόσφατα. Ή νομίζω πως τα έβγαλα δηλαδή. Δεν ξέρω μουσική θεωρία, δεν ξέρω τι πατούν τα δάχτυλά μου στην ταστιέρα αλλά εγώ παίζω. Σοβαρά. Το I am the Walrus ίσως το παίξω δύο-τρεις φορές απανωτά γιατί είναι τραγουδάρα και το λατρεύω. Μετά ίσως αρχίσω να βαράω το Nobody Home (Pink Floyd) το οποίο επίσης έβγαλα σχετικά πρόσφατα. Κάπου εκεί είναι που ασυναίσθητα αρχίζω και σκέφτομαι. Πάλι. Δεν μου έφταναν τρεις εβδομάδες περίπου ασταμάτητης σκέψης. Το μυαλό ήθελε κι άλλο. Όλη η εξασθένιση, όλη η κατσουφιά, δεν έφταναν. Κι άλλο. Θυμάμαι, χωρίζοντας με την κοπέλα μου, κάποιες συζητήσεις μέσω τηλεφώνου. Αυτή ένιωθε τύψεις σχετικά με το τι ερείπιο είχε αφήσει πίσω της. Δεν ήθελε να χάσει την υπόληψη της και να μην σκέφτομαι πράγματα που δεν ίσχυαν γι’ αυτή. Της είπα ότι, τέλος, δε νομίζω τίποτα, δεν πιστεύω τίποτα. Δεν ήθελα να σκέφτομαι άλλο. Απλά. Δε μπορούσα βασικά να σκέφτομαι άλλο. Το ότι την είχα χάσει μου αρκούσε στο να κοιτάξω να δω πως θα συνεχίσω. Όπως συνεχίσω. Είναι δικό μου θέμα αυτό. Σκέψεις…

Ooh babe, when I pick up the phone, there’s still nobody home…” Δεν γαμιόμαστε λέω εγώ; Το τραγουδάω κιόλας. Rewind στο μονόλογο. Η σκέψη ξανάρχεται. Τι να κάνει τώρα; Είναι καλά; Ώπα, στάσου, ξεκόλλα. Για πάμε. Τηλεκοντρόλ. Κουμπί αριθμός ένα. Ένας αρτίστας δημοσιογράφος στέκεται όρθιος στο μπαλκόνι μιας άθλιας πολυκατοικίας της δεκαετίας του 80 και συνεντευξιάζει έναν αυτιστικό πανεπιστημιακό ή κάτι τέτοιο. Ο τύπος μιλάει ακατάπαυστα και συνεχώς κάνει κινήσεις με τα χέρια του, σκουπίζει το δεξί του ρουθούνι, και το κεφάλι του κινείται σε ρυθμούς ψευτο-headbanging φάση. Πρέπει να παρακολούθησα κανά δεκάλεπτο. Πολλή πληροφορία για την άγνοια που με διακατέχει. ΗΠΑ, Αγγλίες, Αυστρίες, Μαρξ, στρατηγοί, αριστερά κινήματα που λειτουργούν είτε πνευματικά είτε μέσω πράξεων, ιδεώδη, ελευθερία, επανάσταση. Κουμπί αριθμός δύο. Μένουνε Ελλάδα. Κι εγώ φίλε, σε νιώθω. Κουμπί αριθμός τρία. Γνωστές φάτσες με μπροστάρη ένα αγέρωχο και άθραυστο φατσικά, πλην τίμιο και ευηπόληπτο, μπάτσο διερευνούν ακόμα μια δύσκολη αστυνομική υπόθεση. Αυτοί οι τύποι γιατί μιλούν όλοι λες και τους τσιμπουκώνει κάποια γκόμενα; Οι διαλόγοι ήρεμοι, δείγμα της σοβαροφάνειας αλλά και της σοβαρότητας των καταστάσεων που βιώνουν. Ανακρίσεις, έρευνες, ψάξιμο σε σπίτια, η χιουμοριστική -και καλά- στιγμή του επεισοδίου, εκκεντρικοί χαρακτήρες, τύποι γεμάτοι μυστήρια, ολόκληροι γρίφοι. Τα πάντα αναδύονται μέσω μιας sexy εκφοράς των λέξεων. Εδώ ο κόσμος καίγεται… Κουμπί αριθμός τέσσερα. Ειδήσεις. Κουμπί αριθμός πέντε. Ειδήσεις. Κουμπί αριθμός έξι. Ειδήσεις. Κουμπί αριθμός επτά. Κάποια Demy τραγουδάει για κάτι χιλιάδες καλοκαίρια. Ποιά είναι; Η Galadriel; Κάποιο ξωτικό που έχει τραβήξει στον κόσμο των απέθαντων; Ωραίο μουνί πάντως, Βρίσκεται και σε παραλία το όλο σκηνικό του βιντεοκλίπ. Περιμένω να δω πότε θα δείξει λίγο βυζί. Κάτι. Αντ’ αυτού χορταίνω μαλάκες σαπιοκοιλιάδες έλληνες, δείγματα μεταξύ αρσενικού και θυληκού, με κάτι σανίδες να πηγαινοφέρνουν βόλτες άσκοπα. Ή κάπως έτσι. Τι μαλάκας είμαι που έκατσα και είδα όλο το τραγούδι. Τσάμπα το καυλάκι. Κουμπί αριθμός οχτώ. MTV, εφηβείες, εκπομπές που δεν καταλαβαίνω καν τι θέμα διαπραγματεύονται. Κουμπί χρώμα κόκκινο.

Βολέυω το μαξιλάρι. Μερικές φορές δεν παίρνω καν μαξιλάρι για τον ύπνο. Τα μάτια κλείνουν. Πως θα γίνει να κάνουμε ένα live και να βάλουμε φωτιά στη σκηνή, στα όργανα, στα πάντα ρε πούστη μου; Τα μάτια ανοίγουν. Η ώρα 1:30 μετά τα μεσάνυχτα. Πλάκα κάνεις. Που θα τραβήξει αυτό το σκηνικό; Σκοτάδι παντού.

Advertisements
This entry was posted in Piteous. Bookmark the permalink.

Stimulus Head

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s