Internal universe on the verge of extinction

Σαν από λυσσασμένη θαλασσομάνα ρουφηγμένο, το πόδι της, γεμάτο πύον, ορισμένο από κάθε πιθανή απόχρωση του κόκκινου, και το σώμα της είχε μια διάθεση πεθαμού. Μεταφέρθηκε ακριβώς μπροστά μου σε πολυσύχναστο πεζοδρόμιο του κέντρου, εικοσιπέντε κιλά ον, ή και κάτι παραπάνω κόκκαλα, με διάθεση υπέροχη, χαμόγελο στα χείλη, αψηφώντας τα 2 εκ. μάκας πάνω στο δέρμα, την εμφανή υποσίτιση κ.τ.λ. Της στρώθηκε ένα χαλάκι και της δώθηκε ένα άδειο πλαστικό ποτήρι το οποίο πιθανότατα περιείχε καφέ προηγουμένως. Συναισθηματική όζαινα προέκυψε όταν αναδύεται η σαδιστική φύση του ανθρώπου που δηλώνει υπόδουλος στην κατάσταση που του έχει επιβληθεί. Αυτός που μετέφερε το καροτσάκι αναπηρίας με την από πάνω τραγική φιγούρα είχε χαρακτηριστική άνεση στο να περπατάει. Μόλις ξεκουβαλά το “εμπόρευμα”, σηκώνει το μπατζάκι του παντελονιού του, εκθέτει ένα παρόμοιο με της μικρής κοπέλας τραύμα, καβαλά αυτός το καροτσάκι και ρολάρει λίγα μέτρα πιο κάτω ως ένας ακόμη ανήμπορος. Πριν απ’ όλα βέβαια, φρόντισε να καλορουφήξει το μεγάλο και κρύο, πλαστικό ποτήρι καφέ που είχε αγοράσει από φιρμάτη εταιρία. Ίσως και να τράβηξε και τις τελευταίες τζούρες από το τσιγάρο του, δεν θυμάμαι. Γιατί λεφτά για καφέ και τσιγάρα υπάρχουν, για φαΐ δεν υπάρχει.

Φέρτε τις χαβάγιες να μπλουζάρουμε. Δεν έχει μείνει τίποτα. Μέχρι και οι άποροι μας εξαπατούν. Και ο οργανισμός μου ώρες-ώρες χαβαλεδιάζει με την πάρτυ μου κάνοντάς με να νιώθω συμπόνοια ενίοτε. Τα πάντα έχουν αρχίσει να μου γαριάζουν την υφή. Και τα από μέσα

Advertisements
This entry was posted in Respite. Bookmark the permalink.

Stimulus Head

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s