Vibe #20

Αν και το πρόσφατο Love & Hate είναι κατά πολύ καλύτερα στημένο στον τομέα της σύνθεσης, το ντεμπούτο του Michael Kiwanuka διαθέτει κάτι μαγικό στην εκτέλεσή του. Ιδιαίτερα το πρώτο μισό του δίσκου φλερτάρει με μια Nick Drake χροιά  (εποχής Bryter Later) κι έτσι ακούμε folk τζούρες εκτός του εμμονικού Sam Cooke-ικού μοτίβου που αναπαράγει πανέξυπνα ο Βρετανός αυτός καλλιτέχνης.

Το Unholy Exaltation of Fullmoon Perversity των μακάβριων Weregoat είναι η επιτομή του old school death/black metal. Στηρίζεται στις early Possessed διδαχές, την πρωτόγονη ηχογράφηση και την βία της ηχητικής τέχνης. O doom θρήνος που ξεσπά ενίοτε συντελεί σαφώς στην ζητούμενη φρικαλεότητα και το απαραίτητο σκοτάδι του είδους. Σύντομο, σαρωτικό, λυτρωτικό.

Στο Sans Fusils, Ni Souliers, à Paris η Καναδή Martha Wainwright αποτίει φόρο τιμής στην Γαλλίδα τραγουδίστρια Èdith Piaf. Επομένως η φάση είναι cabaret chansons με αυτοβιογραφικό χαρακτήρα και θλιμμένη διάθεση. Ωραίο αποτέλεσμα μιας και η Martha τραγουδά φυσικά στη μητρική της γλώσσα και διαθέτει ωραία φωνή. Για τύπους που τους αρέσει να πιουν ένα ακόμα κρασί στο σούρουπο.

Αν οι The War on Drugs αποφάσιζαν να αποδομήσουν τα τραγούδια του τελευταίου δίσκου τους κι πρόσθεταν λίγη chamber pop ή folk τότε θα ακούγονταν ακριβώς όπως οι Timber Timbre (προέλευση από Καναδά) στο τελευταίο Sincerely, Future Pollution. Το γούστο μου διέκρινε κυρίως μετριότητες με τα singles Velvet Gloves  & Spit και Sewer Blues να ξεχωρίζουν άνετα από τα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου.

Posted in Agnostic | Tagged , , , | Leave a comment

杉本博司 (Sugimoto Hiroshi)

hs1
O Hiroshi Sugimoto είναι ένα Ιάπωνας φωτογράφος, γεννημένος και μεγαλωμένος στο Τόκυο. Σπούδασε πολιτικά και κοινωνιολογία στο πανεπιστήμιο Rikkyō μα το 1974 έλαβε υποτροφία για το κολλέγιο Καλών Τεχνών στην Πασαντένα, Καλιφόρνια. Η αισθητική της τέχνης του είναι βαθιά επηρρεασμένη από τα έργα του Marcel Duchamp (ζωγράφος, γλύπτης και συγγραφέας συνδεδεμένος με τον κυβισμό και τον ντανταϊσμό – κίνημα αισθητικής αναρχίας στις εικαστικές τέχνες), τον Ντανταϊσμό και τον Σουρρεαλισμό.

τσεκάρετε το επίσημο site του καλλιτέχνη

Posted in Respite | Tagged , , , | Leave a comment

Robert Nelson’s “Oh Dem Watermelons” (1965)

Συνεχίζοντας την κλεψιά από αναρτήσεις του γαμηστερού KICK TO KILL

Posted in Respite | Tagged , , , | Leave a comment

Mixtape 34

Tracklist:

Allen Toussaint – From a Whisper to a Scream
released in 1971; written by Allen Toussaint
Amy Winehouse – Me and Mr. Jones
released in 2006; written by Amy Jade Winehouse
Black Sugar – The Looser
released in 1971; written by Victor Salazar, Roberto Valdez, Coco Lagos, Miguel Salazar & Miguel Figueroa
Buddy Miles – Them Changes
released in 1970; written by George Allen Miles
Curtis Mayfield – Pusherman
released in 1972; written by Curtis Lee Mayfield
Dexter Wansel – Theme from the Planets
released in 1976; written by Dexter Gilman Wansel
Earth, Wind & Fire – That’s the Way of the World
released in 1975; written by Charles Stepney, Maurice White & Verdine White
Elephant’s Memory – Takin’ a Walk
released in 1969; written by Stan Bronstein, Rick Frank Jr. & Carly Simon
Funkadelic – Whole Lot of BS
released in 1971; written by George Clinton & Bernard Worrell
Jackie Moore – Clean Up Your Own Yard
released in 1973; written by Jackie Moore
Janis Joplin and the Full Tilt Boogie Band – Half Moon
released in 1971; written by John Hall & Johanna Hall
Leon Bridges – Better Man
released in 2015; written by Todd Michael Bridges, Austin Michael Jenkins, Joshus Block & Chris Vivion
Little Richard – Lucille
released in 1957; written by Albert Collins & Richard Wayne Penman
Marlena Shaw – Woman of the Ghetto
released in 1969; written by Boddy Miller, Marlina Burgess & Richard Evans
Marvin Gaye – Mercy Mercy Me (The Ecology)
released in 1971; written by Marvin Gaye
Michael Jackson – I Can’t Help It
released in 1979; written by Stevie Wonder & Susaye Greene
Michael Kiwanuka – Bones
released in 2012; written by Michael Samuel Kiwanuka
Ruth Copeland – No Commitment
released in 1971; written by Ruth Copeland

Posted in Mixtapes | Tagged , , | Leave a comment

Vibe #19

Οι Buildings υποθέτω πως με το You Are Not One of Us καταλαμβάνουν μία θέση στην top 10 λίστα μου για το τρέχον έτος. Το punk/noise rock που παίζουν με τις Fugazi επιρροές και τους βλαμμένους εμμονικούς ρυθμούς τους μου έφεραν στο νου μπάντες τύπου Fight Amp, Cowards, ίσως και τους λιγότερο προοδευτικούς Fucked Up. Τρέλα.

Οι φετινοί Elbow είναι η ίδια μπάντα που ήταν ανέκαθεν. Με τη δύναμη να γράφουν ψαρωτικές μελωδιούλες αλλά στο τελικό σύνολο δεν προσφέρουν τίποτα το σπουδαίο. Κάτι gospel προσθήκες (βλ. All Disco) ήταν αυτές που στιγμιαία κερδίζουν τη στιγμή πριν ξαναπέσεις στον λήθαργο του νωχελικού εξαμερικανισμένου brit indie τους.

Σαν μια συλλογή από b-sides των προ πενταετίας Tame Impala ακούγεται το Volcano των χιπστεράδων Temples. Όχι πως δεν ευχαριστήθηκα το άλμπουμ αλλά το φαινόμενο Kevin Parker συμβαίνει μια φορά. Παρ’ όλα αυτά λειτουργούν σαν τέλειο υποκατάστατο της Beatles-era των Αυστραλών και γενικά παραδίδουν ακόμα ένα ωραίο δισκάκι αιθέριου synth-based psych pop.

O session-ας παιχταράς Stephen Bruner (Kendrick Lamar, Suicidal Tendencies κ.α.) κυκλοφορεί ένα δίσκο με soul επικάλυψη και jazz, fusion, όπως και R&B σπόντες. Διαθέτει ωραία φωνή, είναι εύστοχος στα guests που επιλέγει και συνθέτει ένα υπερ-ευέλικτο άλμπουμ με φοβερή ροή. Δεν είναι τυχαίο μάλλον που ο Kamashi Washington συνεργάστηκε μαζί του στο σχετικά πρόσφατο και επικό The Epic.

Posted in Agnostic | Tagged , , , , , | Leave a comment

Vibe #18

Ωραίο και Young and in the Way-ικό black metal παίζουν στο sequel του De Doden Hebben Het Goed οι Βέλγοι Wiegedood οι οποίοι είναι σύμπραξη των αστέρων του υποστρώματος Amenra και Oathbreaker. Αυστηροί ρυθμοί, πληθωρική ατμόσφαιρα και riffs επηρεασμένα από τη μαμά Νορβηγία. Εκτεταμένα μουσικά θέματα γραμμένα από μπασίστες.

Το demo των Βρετανών Old Hag μας συστήνει μια μπάντα που δηλώνει την αγάπη της για την Slayer-ική ριφολογία, το hardcore και το mid-tempo death metal. Επομένως στα τρία τραγούδια του δίσκου θα ακούσετε ένα αποτέλεσμα που φαντάζει σαν φτωχούς late Stampin’ Ground μα τα καλώς ηχογραφημένα φωνητικά του τραγουδιάρη τους γενικά αποζημιώνουν το τελικό σύνολο.

Hardcore και μαυρισμένο sludge, μία στάλα grindcore και μια παραγωγή που αρμόζει στο 90% των μπαντών του  (πληγωμένου αυτού) είδους θα ακούσει κανείς στο Victoria/Jeiunium των Καναδών Ancress. Καλή φάση η φάση τους αλλά δεν προσφέρουν τίποτα καινούργιο γενικά, ούτε μέσω της Catharsis προσπάθειας ούτε μέσω της  ψυχαναγκαστικής απελπισίας. Κομσί κομσά.

Η μελωδία είναι αποδεδειγμένα έμφυτη στην καριέρα του Damon Albarn. Στο νέο Gorillaz όμως οι πάμπολλες συνεργασίες κλείνουν το μάτι στο είδος που τα τελευταία χρόνια έχει κατακλύσει το commercial κοινό του Spotify και το Humanz καταλήγει η πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά του που δεν με αφορά ούτε μία στιγμή της. 

Καθαρά υπόθεση του James Mercer οι The Shins του σήμερα παίζουν το πεθαμένο indie pop/rock που ανδρώθηκε εμπορικά στην περασμένη δεκαετία. Ποτέ δεν μου άρεσαν αλλά έχω συνηθίσει να παρακολουθώ την πορεία τους τόσα χρόνια. Ανέμπνευστο, νερόβραστο και παντελώς αδιάφορο το, μετά από πενταετή αποχή, νέο Heartworms άλμπουμ τους.

Posted in Agnostic | Leave a comment

True Love & High Adventure

Αυτό είναι ένα από τα αζήτητα albums της ιστορίας που τυγχάνει να μου αρέσει πάρα πολύ. Θυμάμαι να πέφτω πάνω σε μια κριτική είχε γίνει για το συγκεκριμένο σ’ ένα παμπάλαιο τεύχος του Ποπ + Ροκ. Γενικά, απ’ όσα μπορώ να ανασύρω στη μνήμη μου, εκείνος ο συντάκτης είχε γράψει πολύ καλά λόγια για κάτι που τότε έμοιαζε τόσο άγνωστο. Οι Grand Drive, όπως απέδειξε η ιατορία, δεν κατάφεραν να κάνουν το μεγάλο breakthrough στη μουσική βιομηχανία ασχέτως αν η mainstream φύση των συνθέσεών τους μαρτυρούσε το αντίθετο.

Screen Shot 2017-04-28 at 4.11.23 PM
Wheels
A Ladder to the Stars
Sleepy
The Guy Who Could Carry On
True Love and High Adventure
Nobody’s Song in Particular
A Little Numb
My Best Side
One Last Parade

Το True Love and High Adventure είναι ένα folk/alternative rock, και pop συνάμα, διαμαντάκι. Περιλαμβάνει ήπιες μα τέρμα συγκινησιακές μελωδίες και κάποια τραγούδια όπως π.χ. το A Ladder to the Stars είναι κυριολεκτικά απίστευτα. Βρήκα μια κόπια σε CD format στα παλιά Metropolis στην Ομόνοια η οποία κόστιζε 2,5 ευρώ! Σοβαρά, δε μπορούσα να καταλάβω το γιατί, ακόμα και τώρα δε μπορώ, αλλά όπως και να ‘χει εγώ φυσικά αγόρασα τον δίσκο. Κρίμαι που τα αδέλφια Wilson δε γνώρισαν ποτέ την επιτυχία που τους άξιζε ενώ τον ίδιο καιρό νερόβραστοι παπάρες σαν τους Oasis απασχολούσαν ακόμα την υφήλιο με μαλακίες τύπου Standing on the Shoulders of Giants.

αληθινή αγάπη για αυτούς τους Αυστραλούς

Posted in Agnostic | Tagged , , , , , | Leave a comment